#verenigingsleven, Waddinxveense Wokkels en de Conventus Competitie Clash

Het verenigingsleven is een prachtig fenomeen. Leden dragen een vereniging, ze zorgen er met zijn allen voor dat alles geregeld word en de boel draaiende blijft. Trainers, coaches, wedstrijdsecretariaat, scheidsrechters, zelf spelen en zorgen dat andere kunnen spelen (invallen). Alles komt samen op een zaterdag, maar de dagen ervoor zijn soms even hectisch… Ik neem u mee naar afgelopen weer:

Dinsdag: Afmelding! Na trainen geven en zelf trainen top overleg over invallers met medecoach.

Woensdag: Verzoek richting wedstrijdsecretariaat, invallers worden gebeld, oja: reserves moeten ook georganiseerd worden, maar hoe komen die van Hendrik Ido Ambacht naar Waddinxveen. Kak! Ik moet ook nog fluiten – hoe vroeg? Nee! Dan moet ik een uur op NIO wachten voor we vertrekken… En waar waren die sponsorshirts ook alweer?

Donderdag: Optreden als fluitist proberen te ruilen! In plaats van 09:00 uur om 10:00 uur fluiten! Geen probleem. Beter! Minder is het pijntje van 1 van mijn heren…

Vrijdag: Vervoersprobleem van reserves opgelost! De averij opgelopen op de training moet gefixt worden: ‘n Extra heer mee. Wedstrijdsecretariaat weer aan het werk gezet. Sponsorshirts terecht! Staan klaar in de kantine.

Zaterdag morgen (08:14 uur): Telefoontje van het wedstrijdsecretariaat. Griepepidemie treft NIO E2 – match ligt eruit. Das niet leuk voor die kinders, maar ik fluit de D2… Er was geruild maar nog niet verwerkt op ledenweb – van ruilen komt huilen, maar niets bleek minder waar: Kwartier later een app van de scheidsrechters van de E2: Hij was toch al wakker en wilde wel fluiten… Dikke prima!

En zo geschiedde dat ik zaterdag 10:40 uur op het NIO complex aan de Abeelweg 233 ten tonele verscheen en de competitiezaterdag nu écht pas ging beginnen.

Aller eerst als coach op pad richting Korbis. De Tomtom werd ingesteld en deze bracht ons op onnavolgbare wijze richting Waddinxveen. Waddinxveen is voor mij onlosmakelijk verbonden met de achternamen ‘Hagen’ en ‘Graveland’ (hoewel de populatie Hagen’s en Gravenlanden heden ten dagen sterk zijn afgenomen in de selectie van Korbis), alsmede met 2 metershoge gemetselde wokkels waar je langs rolt op weg naar het sportpark ‘De Sniep’.

Het was prachtig weer en ik baalde dat ik mijn zonnebril niet had weten te vinden. Wellicht de volgende keer toch even iets eerder beginnen met zoeken en niet pas als moeders de vrouw al met beide kinderen op de fiets zit…

Al coachend met zon tegen viel me op dat de wedstrijd tussen onze A1 en de plaatselijke trots gelijk op ging. De thuisploeg schoot veel, maar met een slecht percentage, wij stelde daar korte kansen tegenover welke met een hoger percentage werden afgerond. Ondanks twee blessures aan onze kant bleef de wedstrijd gelijk op gaan. Stiekem had er ook een overwinning in gezeten, maar de kansen die hiertoe zouden moeten leiden werden helaas onbenut gelaten.

Een foutje onder de korf en een afstandstreffer maakte een uur korfbal flink zuur toen we met 10 – 9 van het veld afstapte. Teleurstelling al om, onnodig puntverlies, maar vooral de blessures maakte de druiven extra zuur… Terug naar Rotterdam Schiebroek, tijd voor een tosti en wachten op de rest van de selectie alvorens in een Tesla te vertrekken richting Zwijndrecht.

 Het moet aangetekend worden dat een ritje in een Tesla een belevenis is! Het was mijn eerste ritje in een Tesla – ik ben afgelopen zaterdag dus als het ware ontTeslaat – en vooral het optrekken, het panorama dak en de 23” tablet waarmee de auto met je communiceert waren een feest. We waren dus ZO in Zwijndrecht en ook daar was het heerlijk weer!

Eenmaal aangekomen werd het stukje hoogwaardig elektronica vakkundig richting het dichtstbijzijnde vrije daartoe bestemde stukje Develsteijn College gestuurd en met de sporttas over de schouder werd het gedeelde sportcomplex van Conventus en Albatros betreden. Daar, verscholen in de schaduw, zat oud NIO coach Cees Blok. Even handje schudden, vragen naar Natalia, gezondheid en kinderen. Het was een leuk weerzien, maar ook tijd om de sportkleding aan te doen.

Op zoek naar kleedkamer 3, Heren gasten, daar snel de korte broek aan, kunstgrasschoenen aan de voeten en op naar het veld. Balletje schieten, beetje lopen, wedstrijdbespreking, warming up, inschieten en toen blies arbiter Broeren de ontmoeting leven in. Op het mooie kleine kunstgrasveld maakte beide ploegen er een sportief treffen van.

Qua scores ontliepen beide ploegen elkaar niet veel. De Schiebroekers wisten een gaatje te slaan van 4 doelpunten, maar de thuisploeg wist met rake afstandsschoten toch de aansluiting te maken voor rust. Na rust was het spelbeeld hetzelfde, maar na de tweede drinkpauze van de wedstrijd tapte NIO’s tweede keus uit een ander vaatje.

Er werd een gaatje gecreëerd en de initiatieven tot inlopen werden allen vakkundig gepareerd. Na een uur korfbal, vele zweetdruppels, 5 wissels en 32 doelpunten blies de arbiter een stand van 14 – 18 de boeken in. Een terechte overwinning en hiermee komt het puntenaantal van NIO 2 op 4. Hiermee staat de ploeg van coach Boekhout in dit nog prille seizoen gedeeld eerste tezamen met KCR4, OZC2, ADO2 en KCC6. Volgende week wacht KCC6 in een duel om de koppositie, maar voor dat alles was het eerst de beurt aan het vlaggenschip van NIO om het zinderende Zwijdrechtse kunstgras te betreden.

Zowel Conventus als NIO wachten dit seizoen nog op de eerste overwinning en zo begonnen beide ploegen aan de wedstrijd. Fel, gretig en duels werden niet uit de weg gegaan. De jonge arbiter had er zijn handen vol aan en gezegd moet worden dat hij zeker niet alles goed deed, maar de boel wel in de hand wist te houden. De ontmoeting was ongemeen spannend en ondanks een aantal onwennige enkels in de beginfase van het treffen, begon het bij beide ploegen meteen te lopen.

Scores om en om, mooie acties, duels en twee hardwerkende ploegen op zoek naar loon voor werken. NIO kreeg dit gedurende het eerste bedrijf het meest, maar Conventus had de opgelopen schade met rust weggepoets, waardoor het gevecht van voren af aan weer aangegaan kon worden.

Gedurende het tweede bedrijf wist NIO een gat te slaan van 4 doelpunten, maar de thuisploeg bleek een vechtmachine en die vocht voor alles wat het waard was. Wellicht had het invallen van de duisternis er mee te maken, maar het in het reserve blauw gehulde geelblauw scoorde ineens niet zo gemakkelijk meer.

Afstandstreffer voor afstandstreffer kwam de wel in het geel spelende thuisploeg dichterbij. Een gemiste stip op het moment suprême zorgde nog voor een aantal hachelijke momenten, maar het lukte beide ploegen na 16 doelpunten niet meer om te scoren. Hiermee behalen beide octetten het eerste punt van het seizoen, maar dit resultaat voelt voor NIO 1 eerder als een punt verloren dan gewonnen…

Volgende week ontvangt NIO 1 streekgenoot Nexus uit Schiedam. Uw steun is van harte gewenst, dus we zien u graag rond de klok van 16:00 uur.

Bladwijzer de permalink.

Reacties zijn gesloten.