Kassen, vogels, een dijk, paprikas en een springkussen…

Zaterdag 8 december, Sinterklaas stoomde inmiddels met zijn hele gevolg terug richting de Spaanse Costa, de Hollandse kindjes weer in staat stellend te kunnen functioneren als voor de Sinterklaas hysterie optrad, was voor de NIO selectie de dag dat er tegen Dijkvogels aangetreden mocht worden.

Deze trotse vogels hebben hun volière staan tussen de kassen van het pittoreske Maasdijk. Voor de geelblauwe cologne had dit als gevold dat de A20 tot het einde afgereisd kon worden en aldaar óf de oude afslag genomen kon worden, óf het nieuwe verkeersknooppunt getrotseerd moest worden. Beide bleken te werken, want alle spelers en leden van de begeleidende staf wisten het vogelhuisje onder aan de dijk te vinden.

Dit onderkomen droeg de naam ‘Sporthal Maasdijk’. Voor een vereniging met de mooiste kantinenaam ( te weten KAStine ) die uw verslaggever kent vind ik dit een matig gekozen naam. Uiteraard kan de vereniging daar weinig aan doen, maar informeer in ieder geval naar de mogelijkheid voor een naamswijziging svp… Het contrast tussen veld en zaal is gewoon te groot!

Mag ik wellicht meedenkend als ik ben een paar snelle – top of mind – suggesties doen: ‘De Vogelsporter’, ‘De Paprikakasnarie’, ‘De ZeeArendOctettentent’, ‘De GroenWitteVoliére’, ‘De ZaZuZaal’ of ‘DijkDuckCity’. Gewoon een paar suggesties, doe er je voordeel mee…

Want met de hal an sich is echt helemaal niets mis: Ruim opgezet, lekker vloertje, fijne mandjes springkussen voor de kleinste (en mensen jong van geest), genoeg ruimte voor supporters, hier en daar opgeleukt met een spandoek. Ik vond het al met al een goede ambiance voor een leuke tweekamp tussen beide selecties.

En zonder al teveel plichtplegingen gaan we over tot het verslag van de korfbalverrichtingen. Ik weet het, u bent van mij gewend dat ik allerlei omzwervingen maak, beschrijvingen van mijn woonsituatie, gemoedstoestand van mijn jongste nakomeling, nachtelijke escapades van mijn troonopvolger, noem maar op, maar het is relatief rustig (op de naweeën van de eerder genoemde hysterie na!).

De verbouwing is klaar, meubels komen rustig aan op zijn plek, zooi wordt gestaag van boven naar beneden getransporteerd en dit alles is eigenlijk best saai om met de pen te beschrijven. Spanning en sensatie was er echter wel gedurende het treffen in Maasdijk tussen de plaatselijke Vogels en de bezoekende Schiebroekers.

In de nieuwe shirts, doch zonder oplopende verplichtingen, speelde de ploeg van coach Boekhout een puike match. Of het aan de training (gegeven door gelegenheidstrainer en aangenomen coach Boekhout) lag zal nimmer boven water komen, maar de oefenstof had tot gevolg dat de uitspelende ploeg scherp was in de afronding. De jeugdige opponent gaf wel verdedigende druk, maar deze zette te weinig zoden aan de dijk om de Schiebroekse dadendrang in te dammen. Aanvallend had de thuisploeg wellicht wat pech in de afronding en eerder opgesomde feiten resulteerde in een ruststand van 4 doelpunten verschil in het voordeel van de Geelblauwen.

De tweede helft begon met een aantal tactische mannen (of zo u wil: hanen-, woerden-, tarsels-, erpels- of ganzerikken-) wissels aan de Dijkvogel kant. Dit gaf de thuisploeg hoop, maar deze bleek van korte duur…

Qua stand wist de thuisploeg de achterstand nog wel te verkleinen tot 1 doelpunt, maar met het rechten van de rug, een aantal tactische tegenwissels en een flink aantal speelminuten later werd de wedstrijd besloten met 16 – 21 in het voordeel van de uitspelende partij.

Met deze overwinning is in 3 weken tijd het minus 2 beginsaldo omgezet in 2 punten positief op de ranglijst en is de binnencompetitie nu echt begonnen. Dit saldo van +2 was reeds zaterdag 24 november al bereikt door het vlaggenschip van ckv NIO en op de planning stond om tegen Dijkvogels dit puntenaantal te gaan verdubbelen.

De ploeg is geen onbekende daar de opponenten reeds een aantal competities achtereen elkaar bestrijden. Dijkvogels beschikt over een aantal scherpschietende heren en het was daarom zaak aan de Schiebroekse mannen dit aanvallende gevaar aan banden te leggen.

Na het voorstellen van beide teams en de doorloper van de pupil van de week werd het main event van de namiddag leven in geblazen door de gebronsde scheidsrechter van dienst.

Het eerste deel van het eerste bedrijf ging gelijk op. Beide ploegen hadden geen echt veldoverwicht en doelpunten waren schaars. Als ze er waren kwamen deze van afstand, een trend die naar mate de wedstrijd vorderde met name bij de thuisploeg werd vastgehouden. Naar mate het duel vorderde nam het veldoverwicht van de thuisploeg toe. Het zelfvertrouwen groeide, schoten vielen bij de schutters, schutterende schutters uit de eerste helft schoten het tweede equivalent wel raak en tegenover deze dadendrang was geen Schiebroeks kruit gewassen.

Teveel eenschotsaanvallen, te weinig overtuiging, ongelukkige keuzes en als het dan tegen zit, dan zit alles tegen. De opponent schoot de wedstrijd vanaf de middenlijn de boeken in en de vriend van Dijkvogels* floot hiermee de stand van 21 – 16 het digitale wedstrijdformulier op.

Deze match snel vergeten want volgende week staat alweer de laatste competitiewedstrijd van 2018 op het programma. In de eigen Wilgenring – zullen we voor deze sporthal ook een naamswijzigng indienen? Via een prijsvraag wellicht? – wordt Korbatjo uit Zuid-Beijerland ontvangen. Aanvang is wat onwennig vroeg, 13:45 uur en 15:00 uur, maar dan heb je nog wat aan je zaterdag! Komt tot zien, komt tot aanmoedigen: Tot dan!

*  : bij het voorstellen van de teams werd ook netjes de scheidsrechter voorgesteld. Hierbij werd

gezegd ‘Vriend van de club’ , waarbij uw verslaggever geen enkele vorm van partijdigheid wil

insinueren. Sterker nog: Hij floot aan beide kanten matig, maar dat kwam omdat hij

– en hierbij citeer ik – het niveau van beide teams uitermate slecht vond

Wellicht de volgende keer dan toch maar niet meer voorstellen als vriend van de club?

 

 

Bladwijzer de permalink.

Reacties zijn gesloten.