Ik word altijd wakker met een wijsje in mijn hoofd…

Ik wil u graag mee terugnemen naar het moment dat ik in slaap dommelde zaterdagavond. Ik had het in de namiddag met mijn mede N.I.O. tweëers opgenomen tegen onze Korbatjo equivalent en na een behaaglijke douche, een minstens even behaaglijke stop bij de Gele Barendrechtse M vlot huiswaarts gekeerd waar de oppas afgelost diende te worden.

Mini-me’s lagen heerlijk in dromenland, de Mol was bekend, laatste aflevering was wat teleurstellend, maar met de laagste pot in de geschiedenis van ‘Wie is de Mol’ moet ik bekennen dat het een effectieve mol was – of lag het toch aan de samenstelling van de groep??

Al mijmerend en met mijzelf beredenerend was ik goed op weg richting comateuze toestand. En ineens, heel in de verte, heel vaag …‘Olee-oleej’… Colombia vervaagde een beetje …‘Olee-oleej’… Mol acties werden ineens heel onduidelijk… Het geluid zwol verder aan …’We zijn de beste van het hele land’…  Merel, Niels en Sarah waren verdwenen, de interne Moltalk kwam tot een abrupt einde tot het hele lied op vol volume door mijn hoofd galmde:

Olé-oleej… Oleeé-oleeej…

We zijn de beste van het hele land…

Wij de echte Kam-pi-oenen! En door niemand te verslaan!

Olé-oleej… Oleeé-oleeej…

We zijn de beste van het hele land…

Wij de echte Kam-pi-oenen! En door niemand te verslaan!

Reden: Gedurende de hele match tussen Korbatjo 1 en NIO 1 was het team van de week, klaarblijkelijk ook het ‘kinderkoor van de week’ gezien de vocale ondersteuning gedurende het grootste deel van de wedstrijd, galmde dit lied door de sporthal.

Opgezweept door een dirigent, begeleid door een flinke trommel en bewapend met een heuse liturgie zongen de korfballertjes Korbatjo 1 een hart onder de riem. Het repertoire bleek echter bijzonder minimalistisch. Hierdoor bleef het versje op repeat staan en na een goede 40 minuten in het gezang zat de tekst, het deuntje, de woorden, goed in mijn hoofd. Ik betrapte me er vandaag (…woensdag) op dat ik het liep te fluiten, dus het is nog niet helemaal uit mijn systeem…

Maar ja, het is hoog tijd dat we het over korfbal gaan hebben. Het was immers de afgelopen weken zo stil op de NIO site. Het verversen van het scherm – via F5 op het toetsenbord of met die draaipijl knop binnen uw browser – leverde telkenmale het olijke hoofd van onze bergbeklimmer bovenaan de site, gevolgd door de beschrijving van de avonturen tegen Dijkvogels daaronder, alsmede een onaangeroerde stand van de NIONIO competitie.

Nu heeft u natuurlijk allang gedoneerd, het voorgaande verslag uiteraard reeds verslonden en de NIONIO competitie volgt u op de voet, dus twee weken lang bent u naar de NIO site gegaan en daar teleurgesteld geen vernieuwing aangetroffen. Oorzaak: Twee competitieloze zaterdagen voor de NIO selectie. Even geen poëtisch gepruts, geen literaire afsluiting van mijn weekend, maar een schriftelijke rust periode van een dag of 21 waarin uw virtuele verslaggever nagenoeg niet gekorfbald heeft…

Wel is hij inclusief gezin afgereisd richting het hoge Noorden, daar waar ze praten zoals mijn buren onderling communiceren. Een week lang was er in het land van de klapschaats en de bakermat van het ‘sûkerbrún’ (lees: suikerbrood) een huisje gehuurd en, omringd door Friezen en mede Westerlingen die de barre tocht vanuit Zuid-West Nederland hadden durven ondernemen, genoten van rust, zwembad, Monkeytown, (gehuurd) gourmetstel en de genoeglijke inrichting van een “Deluxe” variant van een te huren vakantiebungalow in het pittoreske ‘Esonstad’.

Daarnaast Anjum bezocht (ik kan u de Coop aldaar aanbevelen), Dokkum bekeken (bedevaartsoord voor eenieder die Bonifatius een warm hart toe draagt), maar vooral veel, héél veel bezoekjes gebracht aan het eerdere genoemde Monkeytown. Nu is daar geen woord Fries bij, maar mijn 2 nakomelingen vertoefde daar het aller aller liefst: Trampolines, klimdorp, meerdere glijbanen, knutselhoeken, voetbalbiljartspel, tafeltennis, andere (gillende) kinders en heel veel tafeltjes met koffiedrinkende ouders on-the-side…De koffie was er goed, de kinderen waren blij en zo nu en dan, als het rustig was op de trampolines, mocht er mee gesprongen worden.

Maar genoeg over de vakantie, u wil lezen over de avonturen van de NIO selectie. Nou, de afgelopen drie weken stonden de activiteiten dus op een lager pitje. Er werd ontspannen toegeleefd naar wederom een finale, ditmaal wederom tegen een titelkandidaat. De clash tegen Korbatjo uit Oud Beijerland stond op het programma. Deze vereniging treffen we dit seizoen welgeteld 4x en ontmoeting 3 was voor het eerst buiten de stadsgrenzen van de Gemeente Rotterdam.

Op naar de Hoekse Waard – zonder de vakantiegangers, maar met de geblesseerde in de gelederen (en de junioren die aansloten vanuit Rotterdam Zuid) – waar men met een half uurtje sturen voor de Sporthal ‘De Boogerd’ het wagenpark in de daarvoor aangelegde parkeerhavens kon achterlaten.

Ik zeg nu wel ‘sporthal’, maar hier doe ik het vrijetijdscentrum te kort. De Boogerd herbergt u meerdere sportfaciliteiten onder één dak. Het complex bevat een subtropisch zwemparadijs, een sporthal, vier tennisbanen en vier squashbanen. Daarnaast vindt u een multifunctionele ruimte waar vergaderingen of presentaties kunnen plaatsvinden. Naast dit alles heeft De Boogerd een gezellige horeca waar u na het sporten kunt genieten van een hapje en een drankje.

Dat er een zwembad aan de hal vast zat was te merken: Het kwik van de ouderwetse thermometer werd gestuwd naar ruim boven de 20 graden, waardoor het zweten was geblazen voor de acterende korfballers binnen de lijnen.

De ontmoeting tussen beide tweede keuzes was er 1 van twee ploegen die de competitie aan diende te vangen met een negatief aantal wedstrijdpunten. Een straf van het KNKV voor het niet halen van het aantal in goede banen te leiden wedstrijden over het vorig zaalseizoen. Beide ploegen doen het leuk, NIO 2 is al veilig, terwijl Korbatjo nog een paar puntjes nodig heeft om dit te bewerkstelligen.

Over de wedstrijd kunnen we kort zijn: Hij ging gelijk op, af en toe kwam de thuisploeg op voorsprong, af en toe de gasten, na rust nam de wel in het geel spelend Korbatjo de leiding, leek de in reserveshirt spelende NIO terug te komen, maar trokken de Oud Beijerlanders toch aan het langste eind. Scheidrechter Vd Staak, ditmaal niet gehuld in Ajax shirt, blies een 16 – 13 stand de boeken in en kon de hoofdact van de avond beginnen.

Gezegd moet worden: In De Boogerd weten ze een wedstrijd af te trappen. Licht uit, spotten aan, oplopen, omroepen, team van de week… Hulde! Zeker voor derde klasse begrippen, maar zeker ook voor 2e en 1e klasse begrippen een mooi initiatief! Dikke kudos voor het Korbatjo sfeer team!

En ook over deze wedstrijd ga ik kort zijn: Thuisploeg was scherp, vooral in de afronding. De mannelijke schutters van maakte er bij elkaar 15 en dat waren er net zoveel als NIO wist te scoren. Helaas scoorde de aanvoerder van ranglijst 3G over mee schijven, waardoor er in totaal 23 doelpunten aangetekend werden. Hiermee eindigde het treffen in 23 – 15 en kunnen de Hoeksewaarders zich volgende week in de streekderby tegen ADO zich kronen tot kampioen.

De Schiebroekers blijven volgende week niet in eigen streek. De provinciegrens wordt overgestoken richting het pittoreske Zeeland, alwaar in Goes tegenstander TOGO wacht. De belevenissen van deze roadtrip kunt u volgende week uiteraard weer terugvinden op deze site. Tot dan!

Bladwijzer de permalink.

Reacties zijn gesloten.