• Het was zoals ik hoopte, nee: Het was zelfs meer dan ik had kunnen hopen!

    Het was zoals ik hoopte, nee: Het was zelfs meer dan ik had kunnen hopen!

    Na een hele lange competitieloze periode was het uitgerekend zaterdag 11 september, nine-eleven, de dag dat de korfballers elkaar in competitieverband weer mochten bestrijden. Ik keek daar stiekem best wel naar uit en hoopte op een top dag en deze wens kwam zeker uit… Het begon allemaal waar een dag over het algemeen begint: Tussen de klamme lappen!

    Het driestemmige nageslacht was genadig en pas om 07:47 uur ging de natuurlijke wekker af. Dat was een aangename verrassing en een zeer welkom extra anderhalfuurtje slaap. Toen het ochtendritueel: Boterhammen smeren, drinken maken, manen tot eten, manen tot aankleden, haren kammen, manen tot schoenen aantrekken, nog een keer met klem verzoeken om de schoenen aan te gaan doen, om aansluitend te helpen zoeken naar de linker variant van het paar kunstgrasschoenen van de oudste. Kortom: Een doorsnee ochtend in dit huishouden…

    Toen op de fiets en een beetje doortrappen om de verzameltijd van 09:00uur te halen van de wedstrijd tussen NIO F1 en het Barendrechtse Vitesse F1. Een half uurtje veld wedstrijd klaar maken, inschieten en tactische tip absorberen later maakte de jonge korfbaltalenten er op een zonnig veld een leuke wedstrijd van.

    Al in de eerste minuut wist de thuisploeg op voorsprong te komen. Met haar derde balcontact in een korfbalwedstrijd ooit scoorde Fien de eerste NIO treffer van het seizoen ‘21/’22 en brak de ban voor nog 7 doelpunten voor NIO F1 in de aansluitende 39 minuten. Vitesse wist ondanks hard werken en hartstochtelijke aanmoedigingen van de meegereisde ouders de korf niet te vinden, waardoor er een eindstand van 7 – 0 de boeken in kwam.

    De oplettende lezer denkt nu een grove fout in dit wedstrijdverslag te bespeuren, echter genoot de dienstdoende arbiter zo van het korfbalplezier in het veld, dat hij vergat een turfje te zetten bij een van de geelblauwe treffers. Wat overigens niets uit maakt: Het was een leuke wedstrijd, iedereen was blij, er waren debutanten, er was een traan, maar gelukkig veel meer lachende gezichten te zien op en om het veld.

    Hierna begon het lange wachten voor mijn eigen wedstrijd. De F1 moest om 09:30 uur thuis, terwijl NIO 3 om 17:00uur uit mocht spelen in ’s Gravenzande. ‘Dan heb je nog wat aan je dag…’ hoorde ik veel teamgenoten zeggen en daar hadden ze 100% gelijk in. Wat doe je dan? Juist, je gaat je keuken slopen! En terwijl ik daarmee bezig was, ontving ik als vanouds fijn de pushmeldingen van de KNKV app.

    Zo speelde Nieuwerkerk B1 van trainer Bobby vd Weijde (ik weet het Bobby is inmiddels geëvolueerd tot Bob, maar hij blijft Bobby…) gelijk, Bas Stuurstraat won met 13-14 in Eindhoven, Nieuwerkerk 3 met Birget Mol in de basis won verrassend makkelijk van SDO (K) 2 en ook de uitslagen van de NIO teams sijpelde binnen.

    Vlak voor vertrek kwam de uitslag van NIO 2: Een zure 15-14 tegen ADO 2. Daar had vast meer ingezeten en daarover filosofeerde ik gedurende de heenweg over met mijn chauffeur. Hiervoor hadden we ruimschoots de tijd, want de A20 bleek afgesloten en kregen we een alternatieve route gepresenteerd. Stukje A4 en dan dwars door de buik van het Westland richting de kust.


    Het was een heerlijke route over dijkjes met veel landerijen links en rechts, tractoren, een lier op een rotonde in (hoe kan het ook anders?!) De Lier, kasten van huizen en kassen, veel kassen. In ’s Gravenzande aangekomen vonden we algauw het ONDOmein – de kantine waar de ONDO’ers hun bier en bittergarnituur halen. Ze verkopen er uiteraard een heel assortiment aan andere producten en houden er ook Pubquizen.

    Dat weten uw quizmasters maar al te goed, omdat ze een paar edities geleden hebben meegedaan op invitatie van oud NIO lid Dennis Maissan. Het ONDOmein was te klein omdat we als buitenstaanders er met de Cup vandoor gingen (tevens en epassant ook de bitterballen ronde wonnen, welk ons 5 kilo bittergarnituur opleverde en helse buikpijn…).

    Terwijl we het mooie complex op kwamen wandelen begon het treffen tussen ONDO 1 en Sporting Trigon 1. Een affiche uit de 1e klasse en deze werd opgeleukt met een sfeeractie van het ONDO supporters legioen. Geel en blauwe rook – dus een groene waas – trok over het veld, trommels gingen aan en de aanmoedigende liederen volgde. Het seizoen begon ook hier schitterond!

    Langs de lijn troffen we ONDO icoon Frank Stout in zijn natuurlijke habitat. Normaal op TV Rijnmond of als stem tijdens een korfbalkraker op de buis, maar hier liep hij gewoon zichzelf te zijn en wij waren verguld dat we hiervan getuigen mochten zijn. In de kantine troffen we Dennis Maissan aan, ook in zijn natuurlijke habitat (te weten achter een draaitafel), die zich op maakte voor de muzikale omlijsting van de afterparty.

    Op weg naar het B veld – ONDO 1 kreeg onbegrijpelijk genoeg het hoofdveld toebedeeld – werd NIO’s derde keuze psychologisch op de proef gesteld door een buikfluitende scheidsrechter! U leest het goed: Buikfluiten. Hij sprak en floot tegelijk. Misschien is dat iets wat arbiters leren als ze eerste klasse moeten gaan fluiten, maar praten en fluiten tegelijk is iets wat je hersenen écht even moeten verwerken. Gelukkig was NIO 3 scherp naar ONDO gekomen en werd de goocheltruc snel ontrafeld: Meneer had een elektronische handfluit!

    Die scherpte moest de ploeg van understudy Pouwer, bij afwezigheid van NIO 3 opperhoofd en spiritueel leider vd Veen verantwoordelijk voor het woord van troost, de opstelling en eventueel tactisch vernuft, meenemen het veld in, want de voorgaande ontmoetingen met ONDO 5 liepen nimmer uit op een overwinning…

    Gebrand om hierin verandering aan te brengen begon NIO 3 inderdaad scherp aan de wedstrijd. Deze dadendrang werd spoedig offensief beloond met de openingstreffer, 0-1, direct gevolgd door een wissel van de doelpuntenmaker de op haar hoogtepunt wilde stoppen. Met een verse kracht in het veld werd de wedstrijd hervat en er ontstond een kat en muisspel op het scorebord.

    Om en om werd er gescoord, maar hierin kwam verandering door een tactische wissel. Aanvallend werd er een vuistgemaakt en met een reeks afstandsschoten afstand genomen van de thuisploeg. Echter gaf deze niet op en met nieuw elan werd de achtervolging in gezet. De tactische hogehoed was nog niet leeg en met een tweetal wissels werden de Schiebroekse vakken voorzien van de juiste kwaliteit.

    Dit leek even te werken, maar het antwoord van de wel in geelblauw spelende ervaren thuisspelers loog er niet om. De slotfase was derhalve zenuwslopend spannend tot 2 minuten voor tijd de bevrijdende ‘tweelostreffer’ viel. Het verzet brak, de buit was binnen en ondanks een wonderschone poging om de aansluitingstreffer te forceren bleef de score van 13 – 15 gehandhaafd.

    Voor het eerst gewonnen van ONDO 5. Om dit te vieren werd er de dichtstbijzijnde McDonalds bezocht. Op een desolaat industrieterrein in de nabijheid van ’s Gravenzande werd de BigMacBacon geprobeerd, een bestelnummer gedeeld waardoor alle dienstdoende MacTafelBezorgers in de war raakte, een MacFleur gegeten middels een houten lepel en vooral genoten dat er weer een korfbalcompetitie is. Op zoveel moois had ik op voorhand niet durven hopen, ben benieuwd wat volgende week in petto heeft.