Wedstrijdverslagen

  • Hete voorlaatste-laatste-loodjes…

    Het is onvoorstelbaar hoe haaks het weer van afgelopen zaterdag en van de afgelopen dagen op elkaar staan. Het was knetterend heet van het weekend (zeker zondag), daar waar het de afgelopen dagen letterlijk knetterde in de lucht door de elektrische ontladingen in de atmosfeer. En daar waar de NIO-selectie zaterdag mocht knallen, is dat deze weer overgenomen door de donderslagen die me vannacht nog kansloos hard hebben laten schrikken midden in mijn REM slaap – maar dat terzijde.

    Het weer was ook de oorzaak van een lome start van NIO 2 in hun voorlaatste (doch laatste)thuiswedstrijd van het seizoen. Tegen HKC 3 kreeg de nummer vier van de competitie de gedeelde runner-up op visite. De uitwedstrijd in Hardinxveld was prooi geworden voor de destijds thuisploeg, waarbij gezegd moet worden dat het kleine veld en het surplus aan ervaren talent op de bank destijds het verschil maakte. Ditmaal werd de bank van HKC gevuld met slecht 1 ervaren talentvolle dame, waardoor er serieus rekening gehouden moest worden met een herhaling van het scenario tegen de andere Hardinxveldse opponent uit te poule van een paar weken terug. Helaas even een spoiler: De heren van HKC bleken robuuster dan hun buren en allen wisten de wedstrijd heelhuids vol te spelen.

    Dit was ook leuker voor de toeschouwers, want een onevenredige teamverdeling zorgt voor krampachtig korfbal en das vaak niet om aan te gluren. Maar gezegd moet worden dat het schouwspel de eerste helft ook niet altijd heel best was. Het weer maakt veel goed, dat doet een zonnetje over het algemeen wel, maar deze was er ook debet aan dat beide teams minder energie in de match konden steken dan gebruikelijk.

    Ook het vizier van beide ploegen stond niet op scherp. Met name de thuisspelende ploeg miste veel opgelegde kansen en dit zorgde ervoor dat het er alle schijn van had dat de gasten het best gekalibreerde vizier hadden.

    Qua aangetekende scores op het scorebord namen zij dan ook het voortouw, waardoor NIO achter de feiten hobbelde, neen: kabbelde, want dat deed de wedstrijd ‘voortkabbelen’. Tegen het einde van de match kwam er meer beleving. Hoewel de Hardinxvelders makkelijker combineerde en tot een doelpoging kwamen met een stevige afvang onder de korf, scoorde de thuisploeg in deze fase makkelijker.

    De stand kroop geleidelijk dichter naar elkaar toe en met nog een paar minuten te spelen stond een 10 – 11 op het scorebord. Beide ploegen raapte de laatste beetje energie bij elkaar om de stand in hun voordeel tot het eindsignaal te kunnen brengen. Een bank met wissels bood uitkomst in deze energietrekker van een wedstrijd uitkomst en met resultaat!

    De gelijkmaker werd aangetekend en er werd jacht gemaakt naar de twaalfde treffer. Echter zoveel tijd kreeg de opgeleefde formatie van coach Boekhout niet van leidsman van dienst. Een 11 – 11 remise werd de boeken in gefloten en dit was gezien de krachtsverhoudingen ook wel verdiend.

    Aansluitend en onder dezelfde omstandigheden was het de beurt aan het Schiebroekse vlaggenschip om het zinderend hete kunstgras te betreden. Met hen liep Triade 1 uit Nieuwpoort de veld mee op. Deze ploeg, onder leiding van oud Tsjechisch bondscoach Edwin Bouman (tevens genationaliseerd Tsjech, nagenoeg record international van zijn nieuwe vaderland en oud speler van onder meer Oost Arnhem), werd eerder in de slag in Nieuwpoort op een gelijk spel gehouden  (13 – 13) en er viel dus wat recht te zetten in de return.

    Even het verslag van de Triade site:

    Triade 1 hersteld zich na de nederlaag tegen de koploper met een knappe 11-16 overwinning op NIO 1. De nummer drie van de ranglijst had geen antwoord op de tactiek die Triade hanteerde met het warme weer. Triade, dat met Corline Blom startte op de plek van de afwezige Lisette Zaal, speelde vertragend en benutte de juiste kansen. Hierdoor ontstond er vroeg in de wedstrijd al een groot verschil in het voordeel van de groen-witten. Deze voorsprong kwam niet meer in gevaar en zo konden de Triade de wedstrijd zakelijk uit spelen. Triade 1 sluit over twee weken de competitie af met een thuiswedstrijd tegen Ventura Sport 1.

    In mijn ogen is dit een juiste uiteenzetting van de feiten. Het was knap dat Triade wist te winnen, met name op inzet en doorzettingsvermogen, maar gezegd moet worden dat het met een beetje meer Geelblauwe precisie er niets aan de hand was geweest en de wedstrijd over de streep was getrokken in Schiebroeks voordeel.

    Aankomend Pinksterweekend is een groot deel van de selectie in Delft te vinden. Op het toernooi van DES probeert men te korfballen tussen het feesten door. In de laatste competitieronde van 2018/2019 speelt zowel 1 als 2 uit, respectievelijk in Sleewijk en Papendrecht. U mag komen kijken, gezellig zelfs, maar we kunnen ook afspreken om 20:00uur in de kantine voor de pubquiz!

    Zie u elders, of daar!

    Lees verder →
  • Een terugblik…

    Beste bezoekers van de NIO site – en het bijzonder lezers van de wedstrijdverslagen van de NIO selectie. Ik ben u als auteur een excuus verschuldigd. Reeds weken bent u niet voorzien van updates over de belevenissen van de korfballende Schiebroekse trots, maar ik ga mijn uiterste best doen – met nog 2 speelrondes te gaan – het seizoen poëtisch af te sluiten.

    De afgelopen periode kenmerkte zich door allerhande andere bezigheden en bedrijvigheid, waardoor het vertalen van de geelblauwe avonturen naar letters er telkenmale bij inschoot. Terwijl dat ‘inschieten’ in de weekeinden best behoorlijk goed lukte! Even terugkijken op de onbeschreven periode:

    In de afrondende periode van de indoorcompetitie nam de NIO selectie het nog op tegen DSO en ADO. In de ‘Wilgenring uitzwaaiwedstrijd’ van deze zaalcompetitie werd voor NIO 2 een verlieswedstrijd aangetekend tegen kampioen DSO 2. NIO 1 won daarentegen glansrijk en stelde hiermee acteren in de 3e klasse ook voor volgend seizoen definitief veilig.

    De wedstrijden tegen ADO de week erop besloot de zaalcompetitie. Hierin verspeelde NIO 2 de vierde positie op de ranglijst en nam NIO 1 wel de punten mee naar Rotterdam Schiebroek. Echter wel ten koste van een hoge prijs, want van het startende dames kwartet wist slecht 1 dame heelhuids het eindsignaal te halen. De overige 75% viel uit met een enkel kwetsuur.

    Eindstand in de rangschikking was voor het Schiebroekse vlaggenschip – dankzij een magistrale eindsprint – gedeeld derde. Voor NIO 2 was de vijfde plek gereserveerd, met name veroorzaakt door een negatieve reeks in de tweede helft van de zaalwedstrijden..

    Het veld werd dus vol goede moed en een volle ziekenboeg hervat. Eerst kwam ACKC op visite. NIO 2 vond te weinig de korf om de gasten pijn te doen en zag in de ultieme slotfase de tweeënhalve meter uitdaging mét kans op de gelijkmaker ook nog eens mis gaan. Het vlaggenschip pakte wel de volle buit tegen de Almkerkers en zag hiermee een sterke serie winstpartijen gecontinueerd.

    Toen Korbatjo uit, op gras! Heerlijk! Uw verslaggever was behoorlijk in zijn nopjes – hoewel deze compleet vergaan voorafgaand aan de reis naar Oud Beierland een enkeltje richting vuilnisbak kregen. Voor de match tussen de tweede keuzes bleek de verenigingsscheidsrechter bepalend, waardoor ruim in de extra tijd de toegekende strafworp aan de thuisploeg werd verzilverd in de gelijkmaker. Hierbij moet aangetekend worden dat de ploeg van coach Boekhout de hand in eigen boezem moet steken, want qua score had de wedstrijd al veel eerder beslist moeten zijn…

    Lees verder →
  • Tot Ons Genoegen Opgericht vs. Na Inspanning Ontspanning

    Dit weekend stond er voor de NIO selectie wederom een flinke reis op het programma. Na de op een-na-grootste Zeeuwse plaats Vlissingen aangedaan te hebben in de eerste indoorcompetitieronde, werd in het tweede weekend van maart de derde stad van Zeeland aangedaan: Goes (of: Hoes zoals de Zeeuwen het uitspreken).

    Deze pittoreske plaats op Zuid-Beveland telt momenteel bijna 30 duizend inwoners. Wellicht een leuk trivia’tje is dat het lied ‘My Town’ van de Zeeuwse band Racoon gaat over Goes. Leuk liedje, heeft de 2epositie van de tipparade bereikt, maar nimmer de Top 40. De laatste regels:


    My little town, my town, this is my town

    We got a supermarket and a church
    For anyone who’s got the urge
    There’s a nightclub and a school out there
    Faith, a devil and a god
    But more important, there’s a bar
    We’ve got neighbours with new cars
    Not that us folks would drive real far

    De laatste zin – vrij vertaald – ‘Niet dat wij ver zullen rijden…’ , nou de Schiebroekers moesten dat wel. Welgeteld 115 hele kilometers vol met fikse windstoten waartegen de chauffeurs van het NIO-entourage zich kranig moesten verzetten. Onder deze omstandigheden werden A20, A16 en A58 getrotseerd. Een aantal auto’s koos ervoor om de doorgetrokken A4 te volgen en die kregen naast de wind ook te maken met het scheepsvaartverkeer die voor een verstoring van de reis zorgde.

    Bovenstaande zorgde ervoor dat de geelblauwe gladiatoren mondjesmaat binnendruppelde in het Sportcentrum Goes, ook wel bekend als “Omnium” en er moest door de tweede keus nog flink gehaast worden om de gebruikelijke activiteiten – te weten: inschieten, tactische uiteenzetting, warmlopen, inschieten, oftewel: mentaal klaar geraken voor de match – te kunnen uitvoeren.

    Het inschieten in de rust van TOGO 3 – TOP (A) 5 werd al niet gehaald. Sterker nog, met nog een deel van de ploeg in de kleedkamer, zocht NIO 2 de kleedkamer op… Absoluut geen vlekkeloze voorbereiding op een wedstrijd en dit betaalde zich uit gedurende 60 minuten korfbal.

    De thuisploeg was scherper, langer, beter in vorm en meer gebrand op een overwinning dan de gasten. Daar waar de roodwitten veel kon herhalen – of domweg raak schoten – moesten de geelblauwe vaak genoegen nemen met een-schots-aanvallen en dit resulteerde in een 20 – 14 nederlaag na een uur korfballen.

    Hierna was het de beurt aan de beide vlaggenschepen. De stoomboot uit Schiebroek stoomt de laatste weken hard op naar een top 3 klassering. Er worden veel punten gepakt, sterker nog: Van de returns in de zaal is alleen van kampioen Korbatjo verloren. De mosselboot uit Goes strijd tegen degradatie en heeft de punten hard nodig om buur Seolto te achterhalen op de ranglijst.

    In de heenwedstrijd wervelde TOGO in de Wilgenring, waardoor NIO met lege handen kwam te staan. Nu waren de rollen omgedraaid en wist de ploeg van coach Meulmeester er een overwinning uit te slepen. Verdedigende opdrachten werden uitgevoerd en aanvallend klopte het concept.

    Zelfs een warrig leidende arbiter kon de dadendrang van het Schiebroekse octet niet stuiten. Zelfs toen een door TOGO gemiste strafworp door de arbiter als doelpunt werd gekenmerkt – de reactie binnen de lijnen, neen: in de hele hal, kan het beste als flabbergasted worden omschreven – ging de ploeg stug door met het binnenhalen van de twee punten.

    Na 60 minuten hard werken volgde loon naar werken toen na het laatste fluitsignaal een 13 – 18 stand op het scorebord ten toon gespreid werd. Vreugde, high fives, een rondje van de trainer voor het zekerstellen van lijfsbehoud in de 3e klasse en een etentje bij de Beren in Roosendaal (of toch Oud Gastel) om de dag feestelijk af te sluiten.

    Volgende competitieronde staat de laatste thuiswedstrijd in de Wilgenring op het programma. Uit Klundert komt DSO afgereisd om het op te nemen tegen de Schiebroekse trots. Rond etenstijd kruisen beide selectie de degens, maar de kantine in de sporthal heeft een frituur (en tosti’s), dus laat dat geen belemmering zijn! Tot dan!

    Lees verder →
  • Ik word altijd wakker met een wijsje in mijn hoofd…

    Ik wil u graag mee terugnemen naar het moment dat ik in slaap dommelde zaterdagavond. Ik had het in de namiddag met mijn mede N.I.O. tweëers opgenomen tegen onze Korbatjo equivalent en na een behaaglijke douche, een minstens even behaaglijke stop bij de Gele Barendrechtse M vlot huiswaarts gekeerd waar de oppas afgelost diende te worden.

    Mini-me’s lagen heerlijk in dromenland, de Mol was bekend, laatste aflevering was wat teleurstellend, maar met de laagste pot in de geschiedenis van ‘Wie is de Mol’ moet ik bekennen dat het een effectieve mol was – of lag het toch aan de samenstelling van de groep??

    Al mijmerend en met mijzelf beredenerend was ik goed op weg richting comateuze toestand. En ineens, heel in de verte, heel vaag …‘Olee-oleej’… Colombia vervaagde een beetje …‘Olee-oleej’… Mol acties werden ineens heel onduidelijk… Het geluid zwol verder aan …’We zijn de beste van het hele land’…  Merel, Niels en Sarah waren verdwenen, de interne Moltalk kwam tot een abrupt einde tot het hele lied op vol volume door mijn hoofd galmde:

    Olé-oleej… Oleeé-oleeej…

    We zijn de beste van het hele land…

    Wij de echte Kam-pi-oenen! En door niemand te verslaan!

    Olé-oleej… Oleeé-oleeej…

    We zijn de beste van het hele land…

    Wij de echte Kam-pi-oenen! En door niemand te verslaan!

    Reden: Gedurende de hele match tussen Korbatjo 1 en NIO 1 was het team van de week, klaarblijkelijk ook het ‘kinderkoor van de week’ gezien de vocale ondersteuning gedurende het grootste deel van de wedstrijd, galmde dit lied door de sporthal.

    Opgezweept door een dirigent, begeleid door een flinke trommel en bewapend met een heuse liturgie zongen de korfballertjes Korbatjo 1 een hart onder de riem. Het repertoire bleek echter bijzonder minimalistisch. Hierdoor bleef het versje op repeat staan en na een goede 40 minuten in het gezang zat de tekst, het deuntje, de woorden, goed in mijn hoofd. Ik betrapte me er vandaag (…woensdag) op dat ik het liep te fluiten, dus het is nog niet helemaal uit mijn systeem…

    Maar ja, het is hoog tijd dat we het over korfbal gaan hebben. Het was immers de afgelopen weken zo stil op de NIO site. Het verversen van het scherm – via F5 op het toetsenbord of met die draaipijl knop binnen uw browser – leverde telkenmale het olijke hoofd van onze bergbeklimmer bovenaan de site, gevolgd door de beschrijving van de avonturen tegen Dijkvogels daaronder, alsmede een onaangeroerde stand van de NIONIO competitie.

    Nu heeft u natuurlijk allang gedoneerd, het voorgaande verslag uiteraard reeds verslonden en de NIONIO competitie volgt u op de voet, dus twee weken lang bent u naar de NIO site gegaan en daar teleurgesteld geen vernieuwing aangetroffen. Oorzaak: Twee competitieloze zaterdagen voor de NIO selectie. Even geen poëtisch gepruts, geen literaire afsluiting van mijn weekend, maar een schriftelijke rust periode van een dag of 21 waarin uw virtuele verslaggever nagenoeg niet gekorfbald heeft…

    Wel is hij inclusief gezin afgereisd richting het hoge Noorden, daar waar ze praten zoals mijn buren onderling communiceren. Een week lang was er in het land van de klapschaats en de bakermat van het ‘sûkerbrún’ (lees: suikerbrood) een huisje gehuurd en, omringd door Friezen en mede Westerlingen die de barre tocht vanuit Zuid-West Nederland hadden durven ondernemen, genoten van rust, zwembad, Monkeytown, (gehuurd) gourmetstel en de genoeglijke inrichting van een “Deluxe” variant van een te huren vakantiebungalow in het pittoreske ‘Esonstad’.

    Lees verder →
  • Blijf nou gewoon eens staan joh…

    Het is lente! Meteorologisch wellicht niet, maar terwijl ik dit tik zit ik in het zonnetje, met samengeknepen oogjes naar mijn beeldscherm te kijken. ‘Sluit de gordijnen dan’ denkt u nu wellicht, nou: Mooi niet! Er is eindelijk zon en daar geniet ik van, in voor- en tegenspoed! En daarnaast is de zonwering nog niet aanwezig in de opgeleverde aanbouw, daar wij nog in afwachting zijn op de juiste (lees: beste!) aanbieding van de verschillende aanbieders in zonwerende materialen.

    Maar het is prachtig weer! Tuintje lag erbij als een middeleeuws slagveld. Telkenmale als we de herfstige wintertuin in keken zagen we een scene uit Braveheart ten toon gespreid. Dat was mede de aanleiding dat we zaterdag (eindelijk!) de tuin hebben aangepakt. In het zonnetje alle bladeren verzameld, de miljoenen ‘helikoptertjes’ op 1 hoop hebben geharkt, terrasstenen hebben gestapeld, bouwrestanten op 1 hoop hebben gegooid en dat alles in etappes richting vuilcontainer cq vuilstort hebben getransporteerd.

    En van dat noeste werk geniet ik nu. Als ik dan toch over noest werk en genieten spreek heb ik een prachtig bruggetje naar gisteren (lees: Zaterdag 16 februari)… Twee dagen nadat commercieel Valentijn ons mannen weer uit gekleed had – ik stond bij de bloemist, serieus 4 helpende bloemisten, 8 mannen die een liefdevolle aankoop kwamen doen en de ene vrouw die binnenstapte kwam een ‘bossie’ bloemen halen voor … d’r moeder – mocht NIO aantreden tegen Dijkvogels uit Maasdijk.

    Ik heb eens gekeken waarom Maasdijk eigenlijk Maasdijk heet. Geografisch is de ligging van Maasdijk inderdaad aan de Maas en gezien de naam is er in het verleden een stukje vernuftig Hollandse waterkering gemaakt. Alsof de dam een stukje eerder niet genoeg was, werd er voor de zekerheid ook maar een dijk gebouwd.

    Nu hadden we vorige week aan onze studerende tegenstanders kunnen vragen of zij dit ‘technisch’ uit konden leggen, maar ik houd het er maar op dat men ook vroeger liever geen natte voeten wensten te hebben met hoog water.

    Geschiedkundig vinden wij het volgende over de dijk van Maasdijk:

    In de middeleeuwen was de Maasdijk een vissersgehucht. Het gebied wat behoorde tot de ’s-Gravenzandse buitengorzen, werd bedijkt in 1238. Vanaf de Noldijk bij Maasland tot de Kapittelduinen bij ‘s-Gravenzande werd er een dijk aangelegd. Gravin Machteld en haar zoon Willem hebben de aanleg van deze dijk, meestal Maasdijk genoemd, met eigen middelen bekostigd.

    De Maasdijk vormde in de 13e eeuw de enige bescherming van de rivier de Maas. De bewoners waren de verplicht om vijftig roeden van de zeedijk te onderhouden.

    Vissers gingen zich er vestigen en oefenden er hun werk uit en op en rond de dijk ontstond een gehucht. Het oudste deel van Maasdijk is het Honderdland, gelegen tussen de oude Maasdijk en de later aangelegde nieuwe dijk langs de Maas.

    Een heuse Maasderby stond dus op het program: De Dam tegen de Dijk, de Stad tegen het Gehucht, de strijd der Maaswaterstuurders was AAN. De voorgaande ontmoeting nam NIO 2 de punten relatief eenvoudig mee naar Rotterdam Schiebroek, maar NIO 1 verloor in de Sporthal Maasdijk meer dan alleen punten. Reden tot revanche gevoelens en de derde zaterdag van februari was het moment om dat recht te zetten.

    Traditie getrouw beten beide het tweede octetten het spits af. Met de vakantiegangers in de basis werd de jonge ploeg van Dijkvogels 2 bestreden. Reeds spoedig na het eerste fluitsignaal werd de eerste treffer aangetekend en ook de gelijkmaker liet ook weinig lang op zich wachten. Maar daarna namen de Schiebroekers spoedig afstand van hun opponent. Middels zakelijk spel, met hier en daar een frivoliteit, werd de tegenstander op het scorebord op achterstand gezet.

    Echter bezit de selectie van de gasten een brede basis en met het inbrengen van vers fysiek bloed werd de intentie van de Dijkvogels coach (beter bekend als ‘Dijkvogelspotter’) kracht bij gezet. Hij wilde het tij doen keren in groenwit voordeel.

    Daar waar een dam normaliter tegenhoud, stuurde de dijk best wat afstandsschoten door de drie-en-een-halve meter hoog gesitueerde gele mand. Dit bracht de spanning helemaal terug in de wedstrijd, zeker gezien het feit dat de gasten tot op 1 doelpunt verschil wisten terug te komen. Maar NIO heeft ook wissels, vers bloed werd ingebracht, de poppetjes werden verdeeld, de kaarten geschud en met de verse krachten werd de stand weer teruggebracht naar een veilige marge.

    Met 16 – 12 vond de leidsman het wel welletjes, floot driemaal en hiermee werd de zojuist genoemde stand geëffectueerd en kon de 6e overwinning van het seizoen worden opgetekend. Met 10 punten leidt NIO 2 de middenmoot en ondanks de negatieve aanvangspositie is de vierde plaats stevig in handen.

    Na dit goede voorbeeld was het de beurt aan het vlaggenschip van de Geelblauwen om de arena te betreden. Zoals eerder vermeld was de ploeg van coach Meulmeester de uitwedstrijd geëindigd met lege handen, een aversie tegen toeters tijdens wedstrijden en een volle ziekenboeg. Dat moest deze week even rechtgezet worden.

    Gewapend met toeters op bank en tribune (to return the favor…) werd het duel aangevangen en NIO begon sterk. Er werd goed omgegaan met de fysieke dadendrang van de tegenstander en hoewel de Vogels makkelijker combinerend tot een kans kwamen, was het NIO die met degelijk spel de tegenstander met lange aanvallen de wil op legde. Mooi om te zien dat de drive aanwezig was en hoewel spelend met een aantal invallers de ploeg niet onderdeed voor een tegenstander die mee doet om de tweede plaats van de poule.

    De arbiter had trouwens zijn handen vol aan alles was binnen de lijnen afspeelde. Maar deed dit keurig en consequent. Veel momenten van hectiek, spelers op de grond, herhaalde overtredingen, aan beide kanten werd er opgetreden. Duidelijkheid, ik kan het waarderen!

    Uiteraard waren de vaak neerstortende vogels – citaat van de zaterdag was voor mij: ‘Blijf nou eens gewoon staan joh!’ – gebrand op een goed resultaat. Concurrent ADO had punten laten liggen, maar dat gold ook voor NIO die concurrenten Seolto en TOGO juist punten zag bijschrijven eerder op de dag. Er stond dus iets op het spel en beide ploegen vochten voor wat ze waard waren.

    Lees verder →
  • Wisselvalligheid troef tijdens project X feest in Delft

    Afgelopen zaterdag was het op zijn zachts gezegd hondenweer! Het was koud, grauw, er stond een snoeiharde wind en dat was vast de reden dat de beheerder van de sporthal in Delft de thermostaat op standje subtropisch had afgesteld. Deze sporthal bevond zich midden op het sportcomplex ‘X’ van de Technische Universiteit (kortweg: TU) van de reeds eerdergenoemde gemeente. 

    Onder de codenaam ‘Upgrade X’ is (wordt) het complex, gesitueerd in gebouw 37 en 38 op het universiteitsterrein, prachtig gerenoveerd. Er kunnen legio sporten beoefend worden. Daar is zeer zeker ook de ruimte voor, want de studenten hebben zo’n 6.500 vierkante meter aan sportoppervlakte tot hun beschikking. Niet alleen de geest wordt dus getraind op de TU, maar er is zeker ook de mogelijkheid om het lichaam te onderhouden…

    Kijkend naar de plattengrond zijn er fitnessruimten, klimwanden, een heuse VR-game pop-up store, meerdere sporthallen, dojo’s. yoga ruimtes, voetbalvelden, hockeyvelden en een bataljon tennisbanen. Google helpt ons met een aantal van de ongetwijfeld nog vele andere studenten sportverenigingen die de TU rijk is: DSLV (lacrosse), SVVV Taurus, SBV Slopend (Student Outdoor Sports Association), DSHC (hockey), SHC Scoop (hockey), Obvius (tennis) en DROP (boardsport – en dan niet dammen of schaken, maar snowboarden, windsurfen, etc.).

    En hoewel uw digitale verslaggever met alle liefde eens had willen gaan lacrossen, was de studentenvereniging ‘Paal Centraal’ gastheer op de eindbestemming X . Trouwens best een mooie eindbestemming: X .

    Vroeger had je schatkaarten waar X (het kruisje) de plek van de schat markeerde, maar deze zaterdag was X de eindbestemming op de TomTom van diverse auto’s bij de Rotterdamse Wilgenring. In cologne vertrok de NIO selectie namelijk richting X om aldaar de krachten te meten met de studentikoze lijstaanvoerders van zowel de 3e klasse G als reserve 3e klasse T .

    Zowel links- als rechtsom Zestienhoven (voor de pietlut: Rotterdam The Hague Airport) duurde de autorit van parkeerplaats tot parkeerplaats welgeteld 21 minuten (waarbij rechtsom serieus ALLE verkeerslichten tegen had en derhalve wel sneller moet zijn dan linksom, maar dat uiteraard geheel terzijde…) en kon de weg richting de sporthal te voet verder worden hervat.

    De kortste autorit der zaalwedstrijden had wel de langste wandeling der zaalwedstrijden als gevolg. Parkeerplaats af, busbaan over, campusplein op en het sportcomplex binnen. Uit ervaring weet ik dat er daar ook het doolhof begint. Echter stond er een aller vriendelijkste Paal Centraal dame die ons door de kantine richting zaal en kleedkamers wist te dirigeren.

    Langs de fitness achter glas werd de zaal gevonden en met nog 6 minuten op de klok was het toch wel even aanpoten om omgekleed en al de zaal tijdig te betreden. Eerst de kleedkamers maar even zoeken, doorlopen, zoeken, rechtsom, linksom, kleedkamer in.

    Geheel in stijl met de omgeving mocht de selectie oudste aldaar een kort college ‘Symbolen’ geven. Met de nadruk op kort, want in de gegeven tijd was er geen ruimte voor een verdiepingsslag, maar dat kan altijd op een later tijdstip nog… Snel de kleren uit, NIO outfit aan, zaalschoentjes vast en richting zaal. Haastige spoed is zelden goed – dit bleek later pas – maar we waren wel op tijd voor het inschieten.

    Lees verder →
  • De Bietenbrug op…

    Het was zaterdag maar krap aan allemaal. Terugrekend kwam ik erop uit dat ik om 13:00uur in de Wilgenring moest zijn. Kon ik op mijn gemak omkleden en dan precies op tijd voor het inschieten de zaal binnen stappen. De kapper had nog een plekje vrij om 12:00 uur, dus dat ging ik makkelijk redden…

    U voelt m komen: De kapper is op zaterdag rammend druk, de scharen knippen er lustig op los en de hairstylisten die de scharen besturen kakelen honderd uit… Over het weer, hun kinderen, roddelen over andere klanten, haarstukjes die zichtbaar zijn, het is een soap op zich. Nu ga ik bij een kapper op de Kleiweg waar een dame werkt die vroeger fijn bij KCC in de selectie heeft gespeeld. Kent alle sterren van weleer die acteren in de League en dat levert altijd korfbalinhoudelijke gesprekken op…

    Feesten na de wedstrijd, ook in de League hebben ze geen zin om te trainen, nou die is met die en van die vereniging komt die en das ook een naar figuur hoor… Heerlijk! Ik heb haar nog gepolst om mee te komen naar de Wilgenring ( 180 centimeter schoon aan de haak, prima kort schot, dodelijk in de korfzone ) maar ze speelde ‘ik werk op zaterdag’ kaart. Helaas!

    Lees verder →
  • Kassen, vogels, een dijk, paprikas en een springkussen…

    Zaterdag 8 december, Sinterklaas stoomde inmiddels met zijn hele gevolg terug richting de Spaanse Costa, de Hollandse kindjes weer in staat stellend te kunnen functioneren als voor de Sinterklaas hysterie optrad, was voor de NIO selectie de dag dat er tegen Dijkvogels aangetreden mocht worden.

    Deze trotse vogels hebben hun volière staan tussen de kassen van het pittoreske Maasdijk. Voor de geelblauwe cologne had dit als gevold dat de A20 tot het einde afgereisd kon worden en aldaar óf de oude afslag genomen kon worden, óf het nieuwe verkeersknooppunt getrotseerd moest worden. Beide bleken te werken, want alle spelers en leden van de begeleidende staf wisten het vogelhuisje onder aan de dijk te vinden.

    Dit onderkomen droeg de naam ‘Sporthal Maasdijk’. Voor een vereniging met de mooiste kantinenaam ( te weten KAStine ) die uw verslaggever kent vind ik dit een matig gekozen naam. Uiteraard kan de vereniging daar weinig aan doen, maar informeer in ieder geval naar de mogelijkheid voor een naamswijziging svp… Het contrast tussen veld en zaal is gewoon te groot!

    Mag ik wellicht meedenkend als ik ben een paar snelle – top of mind – suggesties doen: ‘De Vogelsporter’, ‘De Paprikakasnarie’, ‘De ZeeArendOctettentent’, ‘De GroenWitteVoliére’, ‘De ZaZuZaal’ of ‘DijkDuckCity’. Gewoon een paar suggesties, doe er je voordeel mee…

    Want met de hal an sich is echt helemaal niets mis: Ruim opgezet, lekker vloertje, fijne mandjes springkussen voor de kleinste (en mensen jong van geest), genoeg ruimte voor supporters, hier en daar opgeleukt met een spandoek. Ik vond het al met al een goede ambiance voor een leuke tweekamp tussen beide selecties.

    En zonder al teveel plichtplegingen gaan we over tot het verslag van de korfbalverrichtingen. Ik weet het, u bent van mij gewend dat ik allerlei omzwervingen maak, beschrijvingen van mijn woonsituatie, gemoedstoestand van mijn jongste nakomeling, nachtelijke escapades van mijn troonopvolger, noem maar op, maar het is relatief rustig (op de naweeën van de eerder genoemde hysterie na!).

    De verbouwing is klaar, meubels komen rustig aan op zijn plek, zooi wordt gestaag van boven naar beneden getransporteerd en dit alles is eigenlijk best saai om met de pen te beschrijven. Spanning en sensatie was er echter wel gedurende het treffen in Maasdijk tussen de plaatselijke Vogels en de bezoekende Schiebroekers.

    In de nieuwe shirts, doch zonder oplopende verplichtingen, speelde de ploeg van coach Boekhout een puike match. Of het aan de training (gegeven door gelegenheidstrainer en aangenomen coach Boekhout) lag zal nimmer boven water komen, maar de oefenstof had tot gevolg dat de uitspelende ploeg scherp was in de afronding. De jeugdige opponent gaf wel verdedigende druk, maar deze zette te weinig zoden aan de dijk om de Schiebroekse dadendrang in te dammen. Aanvallend had de thuisploeg wellicht wat pech in de afronding en eerder opgesomde feiten resulteerde in een ruststand van 4 doelpunten verschil in het voordeel van de Geelblauwen.

    De tweede helft begon met een aantal tactische mannen (of zo u wil: hanen-, woerden-, tarsels-, erpels- of ganzerikken-) wissels aan de Dijkvogel kant. Dit gaf de thuisploeg hoop, maar deze bleek van korte duur…

    Qua stand wist de thuisploeg de achterstand nog wel te verkleinen tot 1 doelpunt, maar met het rechten van de rug, een aantal tactische tegenwissels en een flink aantal speelminuten later werd de wedstrijd besloten met 16 – 21 in het voordeel van de uitspelende partij.

    Lees verder →
  • Warmlopen, oplopen, uitlopen…

    Eén, of 1 , het begin van veel: Harry Potter 1, huisnummer 1, als eerste aan de beurt zijn… Zaterdag 1 december, de start van de feestmaand, was tevens de onofficiële start van het indoorseizoen voor het Schiebroekse korfbal keurcorps met de eerste thuiswedstrijd in het programma.

    Uiteraard had de NIO selectie er al een wedstrijd op zitten, maar voor eigen publiek (slechts 1 supporter reisde af richting Vlissingen – waarvoor nogmaals  hulde en driewerf hoezee!) spelen voelt toch als de echte start!

    En zo geschiedde dat 4 dagen voor Sinterklaas weer huiswaarts vaart, het zaalseizoen 2018/2019 in volle hevigheid los barst voor de geelblauwen gladiatoren.

    Op visite kwamen 2 teams vol met Delftse studenten. Korfballend onder de naam ‘Paal Centraal’ is dit een soort légion étrangère (Frans Vreemdelingen Legioen) aan korfballers met de grote algemene gemene deler: Ze studeren in Delft aan de Technische Universiteit.

    Deze slimme jongens en meisjes namen het op tegen de slimme jongens en meisjes van NIO. Ik realiseerde me eigenlijk pas een dag later dat het 1 grote clash was van studerende zaterdag daar slechts 4 (!) spelers van de thuis spelende vereniging niet meer binnen de schoolbanken vertoeven…

    Jawel, trouwe lezers van de NIO selectie verslagen, uw verslaggever voelde zich een extra jaartje ouder dan de rest. De generatiekloof werd gelijk het optreden van een sinkhole spontaan nog wat breder…

    Maar terug naar een dag eerder. NIO 2 mocht traditiegetrouw optreden in het voorprogramma van NIO 1. Het publiek klaar maken, zodat stembanden opgewarmd konden worden en handen vast voorzien werden van een eeltlaagje voor extra klapvolume.

    Heel onnatuurlijk moest er ook opgelopen worden, dan weer wel professioneel met trainingsjasje aan. Nou ja, professioneel, eerder functioneel, want na voorstellen van onze gasten en het opnoemen van de starting-line-up van NIO’s tweede keus werd het nieuwe sponsorshirt onthuld.            

    Dit was ook wel hard nodig, daar we nog net geen overtreding tegen kregen omdat tijdens het nemen van een doorloper het loskomende rugnummer van sommige shirts in het gezicht sloeg van een directe tegenstander…

    Terug naar de tweede competitiewedstrijd en wel naar de start van de eerste helft. Deze was overduidelijk voor NIO. Hoog baltempo zorgde ervoor dat de tegenstander al vroeg in de wedstrijd achter de feiten aan moest lopen en deze hadden welgeteld 30 minuten nodig om hierop een antwoord te bedenken. De 8 knappe koppen werden bij elkaar gestoken, analyse werd omgezet in een oplossing van dit vraagstuk en werd ten uitvoering gebracht, waardoor er met 9 – 9 gerust werd.

    Lees verder →
  • Een dagje erop uit…

    Het is alsof de planners van de KNKV het wisten! Oktober was nog een prima maand om buiten te korfballen, wellicht de eerste weken van november stiekem ook nog, maar daarna moesten we toch echt naar binnen. Voorspellende gaven die een weerman van het KNMI niet zouden misstaan. En zo geschiedde dat op 24 november 2018 met een gevoelstemperatuur van ruim onder de 7 graden Celsius de NIO selectie mocht aantreden voor de eerste zaalcompetitiewedstrijd van het seizoen 2018 / 2019.

    Aantreden is wellicht een verkeerd gekozen aanduiding, want het was meer ‘afreizen’. Dezelfde competitieplanner had namelijk het eerste indoor optreden voor de Schiebroekse gladiatoren gepland in Vlissingen, jawel: We mochten naar Zeeland toe. Voor uw verslaggever voelt dat altijd een beetje als thuis komen. Geen idee waarom, maar ik gedij goed in de zilte lucht – hoewel ik absoluut geen mosselen lust, en Blof trouwens ook niet pruim…

    Neen, mijn bloedlijn is verbonden met Zeeland, Middelburg om precies te zijn en daar wonen nog steeds verre achterneven, achter-achter-nichten, of ander soortige familie verbanden – doch uit het oog verloren. Grappig genoeg korfballen er ook een aantal, uiteraard bij Zeeuwse clubs als TOP Arnemuide en Swift uit Middelburg. Terug naar de geboortegrond, naja, mijn geboortegrond ligt in Rotterdam, Crooswijk om precies te zijn, laten we dan maar stellen dat we richting de bakermat van mijn stamboom vertrokken.

    En dag vertrek vanuit de Wilgenring was wat chaotisch…

    De kapitein van NIO’s tweede schip had de afvaart een kwartier later in zijn hoofd dan in de selectie app vermeld stond en de man met het meeste overzicht van de hele NIO selectie had de shirtjes tassen thuis laten staan. Zonder kapitein vaart geen schip wel en hoewel de shirts van NIO 2 volledig zijn afgeschreven en volgende week worden vervangen, moet er natuurlijk wel afscheid genomen worden van het oude tenue. Geduldig werd er gewacht op de laatkomers en in colonne vertrok met richting Vlissingen.

    Alles ging zeer voorspoedig, de parkeerplaats af, stoplichten rechtdoor, verderop een meevaller: De lichten stonden op groen dus konden we gelijk doorstromen richting … file! Hartstikke helemaal muurvast! Hele Schieplein vol … leverde zo’n 20 minuten vertraging op maar ja, op een reis van 138 kilometers te verwaarlozen.

    Lees verder →

Reacties zijn gesloten.