Wedstrijdverslagen

  • Ik word altijd wakker met een wijsje in mijn hoofd…

    Ik wil u graag mee terugnemen naar het moment dat ik in slaap dommelde zaterdagavond. Ik had het in de namiddag met mijn mede N.I.O. tweëers opgenomen tegen onze Korbatjo equivalent en na een behaaglijke douche, een minstens even behaaglijke stop bij de Gele Barendrechtse M vlot huiswaarts gekeerd waar de oppas afgelost diende te worden.

    Mini-me’s lagen heerlijk in dromenland, de Mol was bekend, laatste aflevering was wat teleurstellend, maar met de laagste pot in de geschiedenis van ‘Wie is de Mol’ moet ik bekennen dat het een effectieve mol was – of lag het toch aan de samenstelling van de groep??

    Al mijmerend en met mijzelf beredenerend was ik goed op weg richting comateuze toestand. En ineens, heel in de verte, heel vaag …‘Olee-oleej’… Colombia vervaagde een beetje …‘Olee-oleej’… Mol acties werden ineens heel onduidelijk… Het geluid zwol verder aan …’We zijn de beste van het hele land’…  Merel, Niels en Sarah waren verdwenen, de interne Moltalk kwam tot een abrupt einde tot het hele lied op vol volume door mijn hoofd galmde:

    Olé-oleej… Oleeé-oleeej…

    We zijn de beste van het hele land…

    Wij de echte Kam-pi-oenen! En door niemand te verslaan!

    Olé-oleej… Oleeé-oleeej…

    We zijn de beste van het hele land…

    Wij de echte Kam-pi-oenen! En door niemand te verslaan!

    Reden: Gedurende de hele match tussen Korbatjo 1 en NIO 1 was het team van de week, klaarblijkelijk ook het ‘kinderkoor van de week’ gezien de vocale ondersteuning gedurende het grootste deel van de wedstrijd, galmde dit lied door de sporthal.

    Opgezweept door een dirigent, begeleid door een flinke trommel en bewapend met een heuse liturgie zongen de korfballertjes Korbatjo 1 een hart onder de riem. Het repertoire bleek echter bijzonder minimalistisch. Hierdoor bleef het versje op repeat staan en na een goede 40 minuten in het gezang zat de tekst, het deuntje, de woorden, goed in mijn hoofd. Ik betrapte me er vandaag (…woensdag) op dat ik het liep te fluiten, dus het is nog niet helemaal uit mijn systeem…

    Maar ja, het is hoog tijd dat we het over korfbal gaan hebben. Het was immers de afgelopen weken zo stil op de NIO site. Het verversen van het scherm – via F5 op het toetsenbord of met die draaipijl knop binnen uw browser – leverde telkenmale het olijke hoofd van onze bergbeklimmer bovenaan de site, gevolgd door de beschrijving van de avonturen tegen Dijkvogels daaronder, alsmede een onaangeroerde stand van de NIONIO competitie.

    Nu heeft u natuurlijk allang gedoneerd, het voorgaande verslag uiteraard reeds verslonden en de NIONIO competitie volgt u op de voet, dus twee weken lang bent u naar de NIO site gegaan en daar teleurgesteld geen vernieuwing aangetroffen. Oorzaak: Twee competitieloze zaterdagen voor de NIO selectie. Even geen poëtisch gepruts, geen literaire afsluiting van mijn weekend, maar een schriftelijke rust periode van een dag of 21 waarin uw virtuele verslaggever nagenoeg niet gekorfbald heeft…

    Wel is hij inclusief gezin afgereisd richting het hoge Noorden, daar waar ze praten zoals mijn buren onderling communiceren. Een week lang was er in het land van de klapschaats en de bakermat van het ‘sûkerbrún’ (lees: suikerbrood) een huisje gehuurd en, omringd door Friezen en mede Westerlingen die de barre tocht vanuit Zuid-West Nederland hadden durven ondernemen, genoten van rust, zwembad, Monkeytown, (gehuurd) gourmetstel en de genoeglijke inrichting van een “Deluxe” variant van een te huren vakantiebungalow in het pittoreske ‘Esonstad’.

    Lees verder →
  • Blijf nou gewoon eens staan joh…

    Het is lente! Meteorologisch wellicht niet, maar terwijl ik dit tik zit ik in het zonnetje, met samengeknepen oogjes naar mijn beeldscherm te kijken. ‘Sluit de gordijnen dan’ denkt u nu wellicht, nou: Mooi niet! Er is eindelijk zon en daar geniet ik van, in voor- en tegenspoed! En daarnaast is de zonwering nog niet aanwezig in de opgeleverde aanbouw, daar wij nog in afwachting zijn op de juiste (lees: beste!) aanbieding van de verschillende aanbieders in zonwerende materialen.

    Maar het is prachtig weer! Tuintje lag erbij als een middeleeuws slagveld. Telkenmale als we de herfstige wintertuin in keken zagen we een scene uit Braveheart ten toon gespreid. Dat was mede de aanleiding dat we zaterdag (eindelijk!) de tuin hebben aangepakt. In het zonnetje alle bladeren verzameld, de miljoenen ‘helikoptertjes’ op 1 hoop hebben geharkt, terrasstenen hebben gestapeld, bouwrestanten op 1 hoop hebben gegooid en dat alles in etappes richting vuilcontainer cq vuilstort hebben getransporteerd.

    En van dat noeste werk geniet ik nu. Als ik dan toch over noest werk en genieten spreek heb ik een prachtig bruggetje naar gisteren (lees: Zaterdag 16 februari)… Twee dagen nadat commercieel Valentijn ons mannen weer uit gekleed had – ik stond bij de bloemist, serieus 4 helpende bloemisten, 8 mannen die een liefdevolle aankoop kwamen doen en de ene vrouw die binnenstapte kwam een ‘bossie’ bloemen halen voor … d’r moeder – mocht NIO aantreden tegen Dijkvogels uit Maasdijk.

     

    Ik heb eens gekeken waarom Maasdijk eigenlijk Maasdijk heet. Geografisch is de ligging van Maasdijk inderdaad aan de Maas en gezien de naam is er in het verleden een stukje vernuftig Hollandse waterkering gemaakt. Alsof de dam een stukje eerder niet genoeg was, werd er voor de zekerheid ook maar een dijk gebouwd.

    Nu hadden we vorige week aan onze studerende tegenstanders kunnen vragen of zij dit ‘technisch’ uit konden leggen, maar ik houd het er maar op dat men ook vroeger liever geen natte voeten wensten te hebben met hoog water.

     

     

    Geschiedkundig vinden wij het volgende over de dijk van Maasdijk:

    In de middeleeuwen was de Maasdijk een vissersgehucht. Het gebied wat behoorde tot de ’s-Gravenzandse buitengorzen, werd bedijkt in 1238. Vanaf de Noldijk bij Maasland tot de Kapittelduinen bij ‘s-Gravenzande werd er een dijk aangelegd. Gravin Machteld en haar zoon Willem hebben de aanleg van deze dijk, meestal Maasdijk genoemd, met eigen middelen bekostigd.

    De Maasdijk vormde in de 13e eeuw de enige bescherming van de rivier de Maas. De bewoners waren de verplicht om vijftig roeden van de zeedijk te onderhouden.

    Vissers gingen zich er vestigen en oefenden er hun werk uit en op en rond de dijk ontstond een gehucht. Het oudste deel van Maasdijk is het Honderdland, gelegen tussen de oude Maasdijk en de later aangelegde nieuwe dijk langs de Maas.

    Een heuse Maasderby stond dus op het program: De Dam tegen de Dijk, de Stad tegen het Gehucht, de strijd der Maaswaterstuurders was AAN. De voorgaande ontmoeting nam NIO 2 de punten relatief eenvoudig mee naar Rotterdam Schiebroek, maar NIO 1 verloor in de Sporthal Maasdijk meer dan alleen punten. Reden tot revanche gevoelens en de derde zaterdag van februari was het moment om dat recht te zetten.

     

    Traditie getrouw beten beide het tweede octetten het spits af. Met de vakantiegangers in de basis werd de jonge ploeg van Dijkvogels 2 bestreden. Reeds spoedig na het eerste fluitsignaal werd de eerste treffer aangetekend en ook de gelijkmaker liet ook weinig lang op zich wachten. Maar daarna namen de Schiebroekers spoedig afstand van hun opponent. Middels zakelijk spel, met hier en daar een frivoliteit, werd de tegenstander op het scorebord op achterstand gezet.

     

    Echter bezit de selectie van de gasten een brede basis en met het inbrengen van vers fysiek bloed werd de intentie van de Dijkvogels coach (beter bekend als ‘Dijkvogelspotter’) kracht bij gezet. Hij wilde het tij doen keren in groenwit voordeel.

    Daar waar een dam normaliter tegenhoud, stuurde de dijk best wat afstandsschoten door de drie-en-een-halve meter hoog gesitueerde gele mand. Dit bracht de spanning helemaal terug in de wedstrijd, zeker gezien het feit dat de gasten tot op 1 doelpunt verschil wisten terug te komen. Maar NIO heeft ook wissels, vers bloed werd ingebracht, de poppetjes werden verdeeld, de kaarten geschud en met de verse krachten werd de stand weer teruggebracht naar een veilige marge.

    Met 16 – 12 vond de leidsman het wel welletjes, floot driemaal en hiermee werd de zojuist genoemde stand geëffectueerd en kon de 6e overwinning van het seizoen worden opgetekend. Met 10 punten leidt NIO 2 de middenmoot en ondanks de negatieve aanvangspositie is de vierde plaats stevig in handen.

    Na dit goede voorbeeld was het de beurt aan het vlaggenschip van de Geelblauwen om de arena te betreden. Zoals eerder vermeld was de ploeg van coach Meulmeester de uitwedstrijd geëindigd met lege handen, een aversie tegen toeters tijdens wedstrijden en een volle ziekenboeg. Dat moest deze week even rechtgezet worden.

    Gewapend met toeters op bank en tribune (to return the favor…) werd het duel aangevangen en NIO begon sterk. Er werd goed omgegaan met de fysieke dadendrang van de tegenstander en hoewel de Vogels makkelijker combinerend tot een kans kwamen, was het NIO die met degelijk spel de tegenstander met lange aanvallen de wil op legde. Mooi om te zien dat de drive aanwezig was en hoewel spelend met een aantal invallers de ploeg niet onderdeed voor een tegenstander die mee doet om de tweede plaats van de poule.

    De arbiter had trouwens zijn handen vol aan alles was binnen de lijnen afspeelde. Maar deed dit keurig en consequent. Veel momenten van hectiek, spelers op de grond, herhaalde overtredingen, aan beide kanten werd er opgetreden. Duidelijkheid, ik kan het waarderen!

     

    Uiteraard waren de vaak neerstortende vogels – citaat van de zaterdag was voor mij: ‘Blijf nou eens gewoon staan joh!’ – gebrand op een goed resultaat. Concurrent ADO had punten laten liggen, maar dat gold ook voor NIO die concurrenten Seolto en TOGO juist punten zag bijschrijven eerder op de dag. Er stond dus iets op het spel en beide ploegen vochten voor wat ze waard waren.

    Lees verder →
  • Wisselvalligheid troef tijdens project X feest in Delft

    Afgelopen zaterdag was het op zijn zachts gezegd hondenweer! Het was koud, grauw, er stond een snoeiharde wind en dat was vast de reden dat de beheerder van de sporthal in Delft de thermostaat op standje subtropisch had afgesteld. Deze sporthal bevond zich midden op het sportcomplex ‘X’ van de Technische Universiteit (kortweg: TU) van de reeds eerdergenoemde gemeente. 

    Onder de codenaam ‘Upgrade X’ is (wordt) het complex, gesitueerd in gebouw 37 en 38 op het universiteitsterrein, prachtig gerenoveerd. Er kunnen legio sporten beoefend worden. Daar is zeer zeker ook de ruimte voor, want de studenten hebben zo’n 6.500 vierkante meter aan sportoppervlakte tot hun beschikking. Niet alleen de geest wordt dus getraind op de TU, maar er is zeker ook de mogelijkheid om het lichaam te onderhouden…

    Kijkend naar de plattengrond zijn er fitnessruimten, klimwanden, een heuse VR-game pop-up store, meerdere sporthallen, dojo’s. yoga ruimtes, voetbalvelden, hockeyvelden en een bataljon tennisbanen. Google helpt ons met een aantal van de ongetwijfeld nog vele andere studenten sportverenigingen die de TU rijk is: DSLV (lacrosse), SVVV Taurus, SBV Slopend (Student Outdoor Sports Association), DSHC (hockey), SHC Scoop (hockey), Obvius (tennis) en DROP (boardsport – en dan niet dammen of schaken, maar snowboarden, windsurfen, etc.).

    En hoewel uw digitale verslaggever met alle liefde eens had willen gaan lacrossen, was de studentenvereniging ‘Paal Centraal’ gastheer op de eindbestemming X . Trouwens best een mooie eindbestemming: X .

    Vroeger had je schatkaarten waar X (het kruisje) de plek van de schat markeerde, maar deze zaterdag was X de eindbestemming op de TomTom van diverse auto’s bij de Rotterdamse Wilgenring. In cologne vertrok de NIO selectie namelijk richting X om aldaar de krachten te meten met de studentikoze lijstaanvoerders van zowel de 3e klasse G als reserve 3e klasse T .

    Zowel links- als rechtsom Zestienhoven (voor de pietlut: Rotterdam The Hague Airport) duurde de autorit van parkeerplaats tot parkeerplaats welgeteld 21 minuten (waarbij rechtsom serieus ALLE verkeerslichten tegen had en derhalve wel sneller moet zijn dan linksom, maar dat uiteraard geheel terzijde…) en kon de weg richting de sporthal te voet verder worden hervat.

    De kortste autorit der zaalwedstrijden had wel de langste wandeling der zaalwedstrijden als gevolg. Parkeerplaats af, busbaan over, campusplein op en het sportcomplex binnen. Uit ervaring weet ik dat er daar ook het doolhof begint. Echter stond er een aller vriendelijkste Paal Centraal dame die ons door de kantine richting zaal en kleedkamers wist te dirigeren.

    Langs de fitness achter glas werd de zaal gevonden en met nog 6 minuten op de klok was het toch wel even aanpoten om omgekleed en al de zaal tijdig te betreden. Eerst de kleedkamers maar even zoeken, doorlopen, zoeken, rechtsom, linksom, kleedkamer in.

    Geheel in stijl met de omgeving mocht de selectie oudste aldaar een kort college ‘Symbolen’ geven. Met de nadruk op kort, want in de gegeven tijd was er geen ruimte voor een verdiepingsslag, maar dat kan altijd op een later tijdstip nog… Snel de kleren uit, NIO outfit aan, zaalschoentjes vast en richting zaal. Haastige spoed is zelden goed – dit bleek later pas – maar we waren wel op tijd voor het inschieten.

    Lees verder →
  • De Bietenbrug op…

    Het was zaterdag maar krap aan allemaal. Terugrekend kwam ik erop uit dat ik om 13:00uur in de Wilgenring moest zijn. Kon ik op mijn gemak omkleden en dan precies op tijd voor het inschieten de zaal binnen stappen. De kapper had nog een plekje vrij om 12:00 uur, dus dat ging ik makkelijk redden…

    U voelt m komen: De kapper is op zaterdag rammend druk, de scharen knippen er lustig op los en de hairstylisten die de scharen besturen kakelen honderd uit… Over het weer, hun kinderen, roddelen over andere klanten, haarstukjes die zichtbaar zijn, het is een soap op zich. Nu ga ik bij een kapper op de Kleiweg waar een dame werkt die vroeger fijn bij KCC in de selectie heeft gespeeld. Kent alle sterren van weleer die acteren in de League en dat levert altijd korfbalinhoudelijke gesprekken op…

    Feesten na de wedstrijd, ook in de League hebben ze geen zin om te trainen, nou die is met die en van die vereniging komt die en das ook een naar figuur hoor… Heerlijk! Ik heb haar nog gepolst om mee te komen naar de Wilgenring ( 180 centimeter schoon aan de haak, prima kort schot, dodelijk in de korfzone ) maar ze speelde ‘ik werk op zaterdag’ kaart. Helaas!

    Lees verder →
  • Kassen, vogels, een dijk, paprikas en een springkussen…

    Zaterdag 8 december, Sinterklaas stoomde inmiddels met zijn hele gevolg terug richting de Spaanse Costa, de Hollandse kindjes weer in staat stellend te kunnen functioneren als voor de Sinterklaas hysterie optrad, was voor de NIO selectie de dag dat er tegen Dijkvogels aangetreden mocht worden.

    Deze trotse vogels hebben hun volière staan tussen de kassen van het pittoreske Maasdijk. Voor de geelblauwe cologne had dit als gevold dat de A20 tot het einde afgereisd kon worden en aldaar óf de oude afslag genomen kon worden, óf het nieuwe verkeersknooppunt getrotseerd moest worden. Beide bleken te werken, want alle spelers en leden van de begeleidende staf wisten het vogelhuisje onder aan de dijk te vinden.

    Dit onderkomen droeg de naam ‘Sporthal Maasdijk’. Voor een vereniging met de mooiste kantinenaam ( te weten KAStine ) die uw verslaggever kent vind ik dit een matig gekozen naam. Uiteraard kan de vereniging daar weinig aan doen, maar informeer in ieder geval naar de mogelijkheid voor een naamswijziging svp… Het contrast tussen veld en zaal is gewoon te groot!

    Mag ik wellicht meedenkend als ik ben een paar snelle – top of mind – suggesties doen: ‘De Vogelsporter’, ‘De Paprikakasnarie’, ‘De ZeeArendOctettentent’, ‘De GroenWitteVoliére’, ‘De ZaZuZaal’ of ‘DijkDuckCity’. Gewoon een paar suggesties, doe er je voordeel mee…

    Want met de hal an sich is echt helemaal niets mis: Ruim opgezet, lekker vloertje, fijne mandjes springkussen voor de kleinste (en mensen jong van geest), genoeg ruimte voor supporters, hier en daar opgeleukt met een spandoek. Ik vond het al met al een goede ambiance voor een leuke tweekamp tussen beide selecties.

    En zonder al teveel plichtplegingen gaan we over tot het verslag van de korfbalverrichtingen. Ik weet het, u bent van mij gewend dat ik allerlei omzwervingen maak, beschrijvingen van mijn woonsituatie, gemoedstoestand van mijn jongste nakomeling, nachtelijke escapades van mijn troonopvolger, noem maar op, maar het is relatief rustig (op de naweeën van de eerder genoemde hysterie na!).

    De verbouwing is klaar, meubels komen rustig aan op zijn plek, zooi wordt gestaag van boven naar beneden getransporteerd en dit alles is eigenlijk best saai om met de pen te beschrijven. Spanning en sensatie was er echter wel gedurende het treffen in Maasdijk tussen de plaatselijke Vogels en de bezoekende Schiebroekers.

    In de nieuwe shirts, doch zonder oplopende verplichtingen, speelde de ploeg van coach Boekhout een puike match. Of het aan de training (gegeven door gelegenheidstrainer en aangenomen coach Boekhout) lag zal nimmer boven water komen, maar de oefenstof had tot gevolg dat de uitspelende ploeg scherp was in de afronding. De jeugdige opponent gaf wel verdedigende druk, maar deze zette te weinig zoden aan de dijk om de Schiebroekse dadendrang in te dammen. Aanvallend had de thuisploeg wellicht wat pech in de afronding en eerder opgesomde feiten resulteerde in een ruststand van 4 doelpunten verschil in het voordeel van de Geelblauwen.

    De tweede helft begon met een aantal tactische mannen (of zo u wil: hanen-, woerden-, tarsels-, erpels- of ganzerikken-) wissels aan de Dijkvogel kant. Dit gaf de thuisploeg hoop, maar deze bleek van korte duur…

    Qua stand wist de thuisploeg de achterstand nog wel te verkleinen tot 1 doelpunt, maar met het rechten van de rug, een aantal tactische tegenwissels en een flink aantal speelminuten later werd de wedstrijd besloten met 16 – 21 in het voordeel van de uitspelende partij.

    Lees verder →
  • Warmlopen, oplopen, uitlopen…

    Eén, of 1 , het begin van veel: Harry Potter 1, huisnummer 1, als eerste aan de beurt zijn… Zaterdag 1 december, de start van de feestmaand, was tevens de onofficiële start van het indoorseizoen voor het Schiebroekse korfbal keurcorps met de eerste thuiswedstrijd in het programma.

    Uiteraard had de NIO selectie er al een wedstrijd op zitten, maar voor eigen publiek (slechts 1 supporter reisde af richting Vlissingen – waarvoor nogmaals  hulde en driewerf hoezee!) spelen voelt toch als de echte start!

    En zo geschiedde dat 4 dagen voor Sinterklaas weer huiswaarts vaart, het zaalseizoen 2018/2019 in volle hevigheid los barst voor de geelblauwen gladiatoren.

    Op visite kwamen 2 teams vol met Delftse studenten. Korfballend onder de naam ‘Paal Centraal’ is dit een soort légion étrangère (Frans Vreemdelingen Legioen) aan korfballers met de grote algemene gemene deler: Ze studeren in Delft aan de Technische Universiteit.

    Deze slimme jongens en meisjes namen het op tegen de slimme jongens en meisjes van NIO. Ik realiseerde me eigenlijk pas een dag later dat het 1 grote clash was van studerende zaterdag daar slechts 4 (!) spelers van de thuis spelende vereniging niet meer binnen de schoolbanken vertoeven…

    Jawel, trouwe lezers van de NIO selectie verslagen, uw verslaggever voelde zich een extra jaartje ouder dan de rest. De generatiekloof werd gelijk het optreden van een sinkhole spontaan nog wat breder…

    Maar terug naar een dag eerder. NIO 2 mocht traditiegetrouw optreden in het voorprogramma van NIO 1. Het publiek klaar maken, zodat stembanden opgewarmd konden worden en handen vast voorzien werden van een eeltlaagje voor extra klapvolume.

    Heel onnatuurlijk moest er ook opgelopen worden, dan weer wel professioneel met trainingsjasje aan. Nou ja, professioneel, eerder functioneel, want na voorstellen van onze gasten en het opnoemen van de starting-line-up van NIO’s tweede keus werd het nieuwe sponsorshirt onthuld.            

    Dit was ook wel hard nodig, daar we nog net geen overtreding tegen kregen omdat tijdens het nemen van een doorloper het loskomende rugnummer van sommige shirts in het gezicht sloeg van een directe tegenstander…

    Terug naar de tweede competitiewedstrijd en wel naar de start van de eerste helft. Deze was overduidelijk voor NIO. Hoog baltempo zorgde ervoor dat de tegenstander al vroeg in de wedstrijd achter de feiten aan moest lopen en deze hadden welgeteld 30 minuten nodig om hierop een antwoord te bedenken. De 8 knappe koppen werden bij elkaar gestoken, analyse werd omgezet in een oplossing van dit vraagstuk en werd ten uitvoering gebracht, waardoor er met 9 – 9 gerust werd.

    Lees verder →
  • Een dagje erop uit…

    Het is alsof de planners van de KNKV het wisten! Oktober was nog een prima maand om buiten te korfballen, wellicht de eerste weken van november stiekem ook nog, maar daarna moesten we toch echt naar binnen. Voorspellende gaven die een weerman van het KNMI niet zouden misstaan. En zo geschiedde dat op 24 november 2018 met een gevoelstemperatuur van ruim onder de 7 graden Celsius de NIO selectie mocht aantreden voor de eerste zaalcompetitiewedstrijd van het seizoen 2018 / 2019.

    Aantreden is wellicht een verkeerd gekozen aanduiding, want het was meer ‘afreizen’. Dezelfde competitieplanner had namelijk het eerste indoor optreden voor de Schiebroekse gladiatoren gepland in Vlissingen, jawel: We mochten naar Zeeland toe. Voor uw verslaggever voelt dat altijd een beetje als thuis komen. Geen idee waarom, maar ik gedij goed in de zilte lucht – hoewel ik absoluut geen mosselen lust, en Blof trouwens ook niet pruim…

    Neen, mijn bloedlijn is verbonden met Zeeland, Middelburg om precies te zijn en daar wonen nog steeds verre achterneven, achter-achter-nichten, of ander soortige familie verbanden – doch uit het oog verloren. Grappig genoeg korfballen er ook een aantal, uiteraard bij Zeeuwse clubs als TOP Arnemuide en Swift uit Middelburg. Terug naar de geboortegrond, naja, mijn geboortegrond ligt in Rotterdam, Crooswijk om precies te zijn, laten we dan maar stellen dat we richting de bakermat van mijn stamboom vertrokken.

    En dag vertrek vanuit de Wilgenring was wat chaotisch…

    De kapitein van NIO’s tweede schip had de afvaart een kwartier later in zijn hoofd dan in de selectie app vermeld stond en de man met het meeste overzicht van de hele NIO selectie had de shirtjes tassen thuis laten staan. Zonder kapitein vaart geen schip wel en hoewel de shirts van NIO 2 volledig zijn afgeschreven en volgende week worden vervangen, moet er natuurlijk wel afscheid genomen worden van het oude tenue. Geduldig werd er gewacht op de laatkomers en in colonne vertrok met richting Vlissingen.

    Alles ging zeer voorspoedig, de parkeerplaats af, stoplichten rechtdoor, verderop een meevaller: De lichten stonden op groen dus konden we gelijk doorstromen richting … file! Hartstikke helemaal muurvast! Hele Schieplein vol … leverde zo’n 20 minuten vertraging op maar ja, op een reis van 138 kilometers te verwaarlozen.

    Lees verder →
  • Herfst aan de Abeelweg…

    Midden oktober 2018, om precies te zijn: de 20e dag die oktober oud was, was het wederom goed vertoeven aan de Abeelweg 233 te Rotterdam Schiebroek. In vergelijking met de voorgaande weken was het wel iets kouder, maar windstil en heerlijk korfbalweer. De bomen rondom het veld vertoonde allerlei herfstachtige kleuren. Van geel tot rood, van bruin tot een vleugje groen van blaadjes die nog moedig stand hielden tegen het wisselen van het seizoen.

    In dit ansichtkaartachtige tafereel mocht de NIO selectie zijn laatste thuiswedstrijden van het eerste deel van de buitencompetitie afwerken. Onder het genot van een doorbrekend zonnetje kwamen PKC 5 en SKV 1 op visite om de strijd aan te gaan met als inzet de laatste punten van de ‘heenwedstrijd’ van deze veldcompetitie. En gezegd moet worden, een groter contrast tussen 2 verenigingen kan er bijna niet bestaan…

    PKC is opgericht op 2 februari 1935. Toen nog een heel kleine vereniging die met pijn en moeite één 12-tal in stand kon houden. Vanaf 1945 is PKC gaan groeien tot een vereniging van ruim 950 leden. Doordat het ledenaantal in de loop der jaren steeds verder is gestegen, kon PKC meer aandacht gaan besteden aan de kwaliteit van het spel, met als resultaat het hoogst haalbare niveau in Nederland.

    PKC is vroeger begonnen op sportpark ‘het Slobbengors’, waar alleen de beschikking was over een terrein voorzien van gras, met daarbij kleedkamers en een kantine (van hout). De zaalwedstrijden werden toen nog in diverse hallen binnen de gemeente gespeeld.

    Tegenwoordig is PKC/SWKGroep gevestigd in het sportpark ‘Oostpolder’, een complex met 2 eigen sporthallen en 4 kunstgrasvelden. We hebben ons hier in 1981 gevestigd. Het nieuwe complex bestond toen uit een sporthal met kleedkamers, kantine en diverse grasvelden. Later is hier nog een gravelveld bijgekomen. Ook het korfbalveld is gemoderniseerd. Op het buitenterrein is het gras vervangen door 4 kunstgrasvelden. In de loop van de jaren is de accommodatie met meerdere kleedkamers, bespreekruimte, massagekamer, bestuurskamer en archiefruimte uitgebreid.

    Wat SKV betreft is het zeker is dat op 1 maart 1955 het huidige SKV is opgericht. Voor die tijd was er wel een andere korfbalvereniging actief in Sleewijk, maar het is onduidelijk hoe deze is komen te ontstaan alsmede wat het bestuur van deze naamloze vereniging heeft doen besluiten om de boel op te doeken.

    Vele malen is SKV verhuisd. Volgens het dagblad “de Rotterdammer” behaalden we hiermee een wereldrecord. Zij besteedden hier uitgebreid aandacht aan. Steeds weer verhuizen is natuurlijk niet best voor het ledenaantal. Dit gegeven bezorgde het toenmalige bestuur vele hoofdbrekers. Maar mede door hun fanatisme kan SKV nu hun 40-jarig bestaan vieren.

    SKV begon met korfballen op “het Werk”, nu de oprit van de Merwedebrug. Een prima terrein, veel zand dus weinig last van overtollig water. De club acteerde verder aan de Rijksstraatweg en op ‘t Zand. De boerderij van boer Bruijn was de kleedgelegenheid. De dames in de keuken en de heren in de stal. Vele oud-korfballers denken met gepaste nostalgie hieraan terug.

    Lees verder →
  • Triade 1 – Nieuwpoort 1

    Zaterdag 13 oktober trok NIO’s vlaggenschip ten strijde in Nieuwpoort.

    Hoewel de beroemdste slag bij Nieuwpoort plaats vond op 2 Juli 1600, alwaar de Spaanse Aartshertog Albrecht van Oostenrijk het aan de stok had met Maurits van Oranje, jawel “de zoon van Willem van Oranje”, belegerde de diverse “NIO”mianen het veld van de plaatselijke korfbalvereniging Triade.

    Wellicht verwacht u een (ver)slag bij Nieuwpoort, de geschiedkundige onder ons weten dat dit Nieuwpoort in België bij Duinkerke betrof. Onze handelsvloot van de “Republiek van Zeven verenigde Nederlanden” ondervond daar tijdens de 80 jarige oorlog veel hinder van Spaanse kapers welke in dienst waren van de Spaanse koning. Gek is dat deze slag om Nieuwpoort een van de belangrijkste gebeurtenissen is geweest uit onze historie maar helemaal niet in het Nederland van nu ligt. Het Nieuwpoort van Triade is slecht een klein slaperig dorpje in een van de meest oostelijke delen van onze provincie Zuid-Holland.

    Gelukkig gingen onze “NIO”mianen keurig met de auto en hun navigatie ingesteld op het Nieuwpoort van de gemeente Molenwaard in de Alblasserwaardse polder. Alwaar de plaatselijke veerpont al ruim voor 1429 de Krimpenerwaard verbindt met de Albrandswaard. Hoewel de meeste onder ons zich op onbekend terrein bevonden voelde het voor de verschillende mensen als thuiskomen. Dorpskernen van slecht 10 huisjes, polder gemalen en wat schaapjes vormde het decor tijdens deze reis. Het opvallende prachtige weer voor deze Oktobermaand in 2018, agrariërs druk met tractoren in de weer, het stemde de verschillende “NIO”mianen goed. Hoewel niet iedereen geboren in het middel van het land, de noordelijke roots van hun ouders brachten de verschillende mensen in weemoed. Hier kon je wel wonen, en niet onbelangrijk, zelfs korfballen.

    Ja , korfballen bij en tegen Triade, jagende op de 3e plaats achter Korbatjo en ACKC. Samen met concurrenten Ventura Sport en dit Triade voor die derde stek, een slag slaan vandaag, hier te Nieuwpoort, was het doel.

    Een slag werd het ook, na doorgekookt te zijn tijdens de warming up door het prachtige weer, was binnen de eerste 5 minuten het eerste slachtoffer. Bij een 1-1 stand draaide Bjorn op een aanvallende actie van zijn tegenstander zijn enkel klem en zwikte er doorheen. Een domper, zo snel in de wedstrijd, het was even lastig, wat resulteerde in een 3-1 achterstand.

    Met de ingevallen Asjer in de gelederen herpakte de “NIO”mianen zich en na enkele minuten begon het weer goed te draaien. Binnen 4 minuten bogen de “NIO”mianen de stand naar een 3-5 voorsprong. En men ging door. De eerste 20 minuten waren zoals Maurits het in 1600 had willen zien. Niets van verre schoten, maar gedetailleerde acties. Tweemaal doorloper de tegenstanders het bos in, strafworpen mee door prachtige individuele acties en een vrije bal. Content met een 3-7 voorsprong liet de “NIO”mianen de teugels iets te veel vieren en kon Triade terug in de wedstrijd komen. Maar na een 5-7 herpakte men zich en liep de score door naar een keurige 6-9 pauze stand.

    Na de pauze schoten de “NIO”mianen weer knalhard uit de (rust)banken. Een lekker droog schot bracht hen op 6-10. Uitgaande van de vorige wedstrijden wilde de “NIO”mianen meer maar het tegenovergestelde geschiedde. In 2 minuten knokte Triade zoals Albrecht van Oostenrijk het had gewild zich terug naar een 8-10 stand en met nog meer dan 25 minuten op de klok werd dit een spannende veldslag.

    Lees verder →
  • Hardinxvelds complex, of toch Giesendamse deceptie?

    Jawel, het is oktober! Gewoon alweer oktober… De tijd vliegt! De herfst is aangebroken en wie hoopte op een fikse najaarsstorm kwam van een koude kermis thuis. Het was op de tweede oktobercompetitie zaterdag heer-lijk weer. Gewoon zowaar nog beter dan de zaterdag ervoor…

    De zon deed ultiem zijn best de aarde te verwarmen en vanaf de vroege uurtjes werd er in het overmatig aanwezige zonlicht gekorfbald. Op dit soort zalige zaterdagen lijkt de zaalcompetitie heel ver weg, maar toch is deze echt aanstaande. We zijn al ruim over de helft en na deze competitieronde zijn er nog maar 2 buitenwedstrijden gepland alvorens we ons weer op mogen maken voor stoffige sporthallen, die of te koud, of te warm, of te glad, of te sfeerloos, maar in ieder geval droog zijn.

    Enige minpunt van afgelopen zaterdag was het tijdstip van spelen. Want er zijn dagen dat je kunt uitslapen. Heerlijk! Gewoon slapen tot je lijf zegt: Oké, het is genoeg, je bent klaar, de dag kan beginnen… Zelf ben ik nimmer een grootse uitslaper geweest. Veelal was het 9:00uur wel het matje en vond ik het wel welletjes. Dan sprong ik tussen de klamme lappen vandaan de dag tegemoet.

    De vaste bezoekers van de NIO site weten uiteraard mijn huidige staat van dienst en lezen ook geregeld hoe mijn dagen echt beginnen. Dat ik met de laatste stuiptrekkingen van mijn abrupt onderbroken REM slaap naar boven strompel, ogen nog na kolkend in de kassen en dan nog verdwaasd van een na-ijlende droom een slaapkamerdeur open doe om daar een ontwaakt kind aan te treffen die mij in woord en daad mededeelt wakker te zijn.

    Het zijn prachtige momenten hoor, maar bij voorkeur zo rond de klok van 9 uur in de morgen, zodat ik zelf nog even heb kunnen wennen aan het concept ‘nieuwe dag’. Helaas komen deze zelden (lees: nimmer) voor, zo ook afgelopen zaterdag. De dag ging om 07:15 uur aan toen nummer 1 wakker werd en met een half uur was iedereen wakker in aan de Smaragdstraat nummer 14. Rond de klok van 8 werd er zeer burgerlijk correct ontbeten en je kunt er de klok erop gelijk zetten: Met de derde hap van de tweede boterham vertrekken de buurbaukema’s reeds richting het NIO veld.

    De jongste telg had afgelopen zaterdag een post-kampioenswedstrijd op Zuid. Op Zuid tegen OZC werd er uitgemaakt of dat de titel gedeeld moest worden, of dat het kampioenschap in stijl solo gevierd kon worden. Voor het duel stond OZC D1 op de tweede plaats met twee verliespunten meer dan NIO D1, iets meer dan 2x 25 minuten later stonden beide ploegen op gelijke hoogte omdat scheidsrechter van dienst Dwight van Keeren een 6 – 3 eindstand noteerde in Sportlink.

    Starttijd van deze match was 09:45 uur – heel normaal voor de jeugdige ploegen – maar gelijktijdig aan de andere kant van de Maas maakte NIO 2 zich op voor vertrek. Jawel beste lezers van dit verslag, vertrektijd voor het Schiebroekse tweede senioren team stond gepland op 09:55 uur.

    Lees verder →

Reacties zijn gesloten.