De Bietenbrug op…

Het was zaterdag maar krap aan allemaal. Terugrekend kwam ik erop uit dat ik om 13:00uur in de Wilgenring moest zijn. Kon ik op mijn gemak omkleden en dan precies op tijd voor het inschieten de zaal binnen stappen. De kapper had nog een plekje vrij om 12:00 uur, dus dat ging ik makkelijk redden…

U voelt m komen: De kapper is op zaterdag rammend druk, de scharen knippen er lustig op los en de hairstylisten die de scharen besturen kakelen honderd uit… Over het weer, hun kinderen, roddelen over andere klanten, haarstukjes die zichtbaar zijn, het is een soap op zich. Nu ga ik bij een kapper op de Kleiweg waar een dame werkt die vroeger fijn bij KCC in de selectie heeft gespeeld. Kent alle sterren van weleer die acteren in de League en dat levert altijd korfbalinhoudelijke gesprekken op…

Feesten na de wedstrijd, ook in de League hebben ze geen zin om te trainen, nou die is met die en van die vereniging komt die en das ook een naar figuur hoor… Heerlijk! Ik heb haar nog gepolst om mee te komen naar de Wilgenring ( 180 centimeter schoon aan de haak, prima kort schot, dodelijk in de korfzone ) maar ze speelde ‘ik werk op zaterdag’ kaart. Helaas!

Maar door al het geneuzel en de eerder genoemde treuzelende verhandelingen van de dames achter de stoel had het heerschap in de stoel toch best wat vertraging en zat met een schuin hoog via de spiegel naar de klok te loeren. Je wil de dames toch ook niet opjagen, zeker niet als de bakkebaarden weer netjes recht getrimd worden. Had ik nou toch maar vast mijn trainingspak aan gedaan dacht ik nog en die gedachte werd versterkt toen ik mij in de kleedkamer bevond…

Vanaf de zaalkant kwam NIO 4 – niet geheel op oorlogssterkte dus aangevuld met een aantal getalenteerde invallers – het kleedlokaal inlopen, wat dus inhield dat er al ingeschoten kon (lees: moest) worden. Zucht… Ik had mij schoenen al uit, dus gewoon tijdens het praatje van playing captain coach Vd Wal omgekleed en gelijktijdig met de gladiatoren van het Vierde stapte ik de zaal binnen.

Te laat dus… Het kwam me op een reprimande van mijn aanvoerder te staan. Die was des baards, maar gelukkig volgde tevens een compliment van de dames dat mijn haartjes wel weer fresh waren. Maar niet ingeschoten, helaas, dus begon de wedstrijdvoorbereiding met de uiteenzetting van het tactisch plan door coach Boekhout.

Tegenstander Korbatjo was op het veld reeds bestreden en toen werd de wedstrijd in de slotfase beslecht met een inhaalrace die strandde in een gelijkspel. Beide ploegen blijken aan elkaar gewaagd wat voor een spannende laatste wedstrijd in 2018 zou kunnen gaan zorgen…

Het publiek kreeg dit ook voorgeschoteld. Qua score hielden beide ploegen elkaar in balans, om en om werd er gelijk gemaakt of voorgekomen en hiermee was het gedurende drie kwart wedstrijd koffiedik kijken over de uitkomst van het treffen. In het tweede bedrijf werd de in het geel spelende thuisploeg wel doeltreffender, maar de 4 doelpunten verschil werden als sneeuw voor de zon weggepoetst door de in het reserve blauw spelende gastvereniging.

Toch lieten de Schiebroekers zich niet uit het veld slaan. Er werd wederom een voorsprong opgebouwd en deze werd met verve verdedigt – alsmede vakkundig uitgespeeld. Hierdoor mocht de jonge Bleiswijkse arbiter Keijzer,broer van scheidsrechterlijk top talent J.W. Keijzer, de wedstrijd in drie korte adem teugen beslechten in het voordeel van NIO : 16 – 13.

Na de nodige plichtplegingen en high fives maakte de het tweede garnituur aan gladiatoren het speelveld vrij voor het main event van de Wilgenringkorfbalmiddag: NIO 1 – Korbatjo 1. Een snelle blik op de ingevulde NIO NIO formulieren (voor gastlezers: de NIO toto ) leerde ons dat de meeste deelnemers er toch best wat vertrouwen in hadden. Ondanks de in het water gevallen ontmoeting van een aantal maanden geleden.

NIO had wat recht te zetten en zo speelde de ploeg van coach Meulmeester ook. Onder toeziend oog van oud coach Marcel ‘aaasssjjeeebbliiieefftttt’ Le Pair werd gestreden om elke meter en ook Korbatjo liet zich niet onbetuigd. Hierdoor ontstond een boeiend korfbal gevecht waarin de Schiebroekse formatie goed stand hield tegen een oud eerste klasser.

Qua scoreverloop was het een kopie van de wedstrijd ervoor. Om en om score, gaatje slaan, terugkomen, de 16 spelers maakte er voor het publiek een leuke wedstrijd, maar vooral spannende wedstrijd van. De slotfase werd gekenmerkt door stuivertje wisselen en het scorebord gaf om en om een voorsprong voor beide verenigingen aan…

En dan gaan we nu even terug in de tijd. Tijdens de wedstrijdbespreking van NIO 2 was er een taalkundige vraag van één der NIO speelsters: ”Wat is dat een bietenbrug op gaan?” U snapt de vraag werd geparkeerd, dat is niet iets om in het tactisch plan op te nemen, maar toch wil ik er even op terugkomen:

De bietenbrug op gaan (ook wel de bietenberg op gaan) betekent ‘fout gaan’, ‘verkeerd aflopen’, ‘in de problemen raken’. Bijvoorbeeld: ‘Hardlopers die te snel aan een marathon beginnen, gaan vaak na twintig kilometer de bietenbrug op.’

Van Dale neemt in 1976 (tiende druk) voor het eerst de bietenbrug op gaan op. Pas in de veertiende druk (2005) wordt daarnaast de variant de bietenberg op gaan vermeld; bietenberg en bietenbrug zijn volgens Van Dale hier synoniemen.

De bietenbrug in deze uitdrukking is mogelijk een brug waarover boeren met hun karren met bieten heen reden. Zo’n brug werd glad doordat er soms bieten van de kar af vielen die vervolgens werden platgereden. Dit is een plausibele verklaring, die strookt met het feit dat in sommige plaatsen ook een echte Bietenbrug was of is: een brug waarover de boeren met hun karren met bieten reden op weg naar een kadeboot waar ze in een schip konden laden.

Ook de naam Bietenkade heeft bestaan. Wat tegen deze verklaring pleit, is dat het vreemd is dat de zegswijze nogal jong lijkt te zijn – boeren die met bieten op een wagen over de brug rijden is immers iets wat ook in vroeger tijden voorkwam.

Een andere verklaring is dat de bietenbrug eigenlijk een weegbrug is. Vroeger werden karren met bieten op een weegbrug gewogen; dat gebeurt nog steeds, maar nu gaat het om vrachtwagens. Als inderdaad oorspronkelijk een ‘bietenweegbrug’ bedoeld is, is wel onduidelijk waarom de bietenbrug op gaan zo’n negatieve figuurlijke betekenis kreeg.

De bietenbrug/bietenberg op gaan komt niet voor in de spreekwoordenboeken. Alleen Marc De Coster vermeldt de zegswijze in zijn Woordenboek van populaire uitdrukkingen, clichés, kreten en slogans (2002). Hij zegt over de herkomst slechts het volgende: “De bietenberg is erg glad, vandaar.” Waarschijnlijk doelt hij hiermee letterlijk op een berg bieten, die moeilijk te beklimmen is – je glijdt gemakkelijk weer naar beneden.

Tot zover de dikke van Dale en Nederlansche les, terug naar de wedstrijd waar we over bezig waren maar waarvan de cliffhanger nu volledig om zeep geholpen is… In het kort: NIO stond voor, Korbatojo scoorde gelijk, maakte er toen in de voorlaatste minuut nog 1 waarop de aansluitende NIO aanval geen passend antwoord op wist te formuleren.

Met 17 – 18  gaat het Schiebroekse vlaggenschip weer 1 punt verschil tegen één van de titelfavorieten de bietenbrug op, wat uitermate zuur is, maar vertrouwen geeft voor de komende wedstrijden in 2019.

Voor dit jaar geen wedstrijden meer, ook geen trainingen, alleen maar Kerst, Oud & Nieuw en het traditionele Winter Vleesch feest bij coach Meulmeester thuis. Hierbij zijn geen pottenkijkers gewenst, maar als u zaterdag 12 januari vast in uw agenda wil noteren. Dan speelt de NIO selectie zijn volgende thuiswedstrijden tegen gasten uit het Zeeuwe Goes. Wellicht komen oud NIO iconen Els en Alex mee afreizen, dus het beloofd een dolle boel te worden op de tribune. Fijne dagen en tot dan!

Bladwijzer de permalink.

Reacties zijn gesloten.