Tot Ons Genoegen Opgericht vs. Na Inspanning Ontspanning

Dit weekend stond er voor de NIO selectie wederom een flinke reis op het programma. Na de op een-na-grootste Zeeuwse plaats Vlissingen aangedaan te hebben in de eerste indoorcompetitieronde, werd in het tweede weekend van maart de derde stad van Zeeland aangedaan: Goes (of: Hoes zoals de Zeeuwen het uitspreken).

Deze pittoreske plaats op Zuid-Beveland telt momenteel bijna 30 duizend inwoners. Wellicht een leuk trivia’tje is dat het lied ‘My Town’ van de Zeeuwse band Racoon gaat over Goes. Leuk liedje, heeft de 2epositie van de tipparade bereikt, maar nimmer de Top 40. De laatste regels:


My little town, my town, this is my town

We got a supermarket and a church
For anyone who’s got the urge
There’s a nightclub and a school out there
Faith, a devil and a god
But more important, there’s a bar
We’ve got neighbours with new cars
Not that us folks would drive real far

De laatste zin – vrij vertaald – ‘Niet dat wij ver zullen rijden…’ , nou de Schiebroekers moesten dat wel. Welgeteld 115 hele kilometers vol met fikse windstoten waartegen de chauffeurs van het NIO-entourage zich kranig moesten verzetten. Onder deze omstandigheden werden A20, A16 en A58 getrotseerd. Een aantal auto’s koos ervoor om de doorgetrokken A4 te volgen en die kregen naast de wind ook te maken met het scheepsvaartverkeer die voor een verstoring van de reis zorgde.

Bovenstaande zorgde ervoor dat de geelblauwe gladiatoren mondjesmaat binnendruppelde in het Sportcentrum Goes, ook wel bekend als “Omnium” en er moest door de tweede keus nog flink gehaast worden om de gebruikelijke activiteiten – te weten: inschieten, tactische uiteenzetting, warmlopen, inschieten, oftewel: mentaal klaar geraken voor de match – te kunnen uitvoeren.

Het inschieten in de rust van TOGO 3 – TOP (A) 5 werd al niet gehaald. Sterker nog, met nog een deel van de ploeg in de kleedkamer, zocht NIO 2 de kleedkamer op… Absoluut geen vlekkeloze voorbereiding op een wedstrijd en dit betaalde zich uit gedurende 60 minuten korfbal.

De thuisploeg was scherper, langer, beter in vorm en meer gebrand op een overwinning dan de gasten. Daar waar de roodwitten veel kon herhalen – of domweg raak schoten – moesten de geelblauwe vaak genoegen nemen met een-schots-aanvallen en dit resulteerde in een 20 – 14 nederlaag na een uur korfballen.

Hierna was het de beurt aan de beide vlaggenschepen. De stoomboot uit Schiebroek stoomt de laatste weken hard op naar een top 3 klassering. Er worden veel punten gepakt, sterker nog: Van de returns in de zaal is alleen van kampioen Korbatjo verloren. De mosselboot uit Goes strijd tegen degradatie en heeft de punten hard nodig om buur Seolto te achterhalen op de ranglijst.

In de heenwedstrijd wervelde TOGO in de Wilgenring, waardoor NIO met lege handen kwam te staan. Nu waren de rollen omgedraaid en wist de ploeg van coach Meulmeester er een overwinning uit te slepen. Verdedigende opdrachten werden uitgevoerd en aanvallend klopte het concept.

Zelfs een warrig leidende arbiter kon de dadendrang van het Schiebroekse octet niet stuiten. Zelfs toen een door TOGO gemiste strafworp door de arbiter als doelpunt werd gekenmerkt – de reactie binnen de lijnen, neen: in de hele hal, kan het beste als flabbergasted worden omschreven – ging de ploeg stug door met het binnenhalen van de twee punten.

Na 60 minuten hard werken volgde loon naar werken toen na het laatste fluitsignaal een 13 – 18 stand op het scorebord ten toon gespreid werd. Vreugde, high fives, een rondje van de trainer voor het zekerstellen van lijfsbehoud in de 3e klasse en een etentje bij de Beren in Roosendaal (of toch Oud Gastel) om de dag feestelijk af te sluiten.

Volgende competitieronde staat de laatste thuiswedstrijd in de Wilgenring op het programma. Uit Klundert komt DSO afgereisd om het op te nemen tegen de Schiebroekse trots. Rond etenstijd kruisen beide selectie de degens, maar de kantine in de sporthal heeft een frituur (en tosti’s), dus laat dat geen belemmering zijn! Tot dan!

Ik word altijd wakker met een wijsje in mijn hoofd…

Ik wil u graag mee terugnemen naar het moment dat ik in slaap dommelde zaterdagavond. Ik had het in de namiddag met mijn mede N.I.O. tweëers opgenomen tegen onze Korbatjo equivalent en na een behaaglijke douche, een minstens even behaaglijke stop bij de Gele Barendrechtse M vlot huiswaarts gekeerd waar de oppas afgelost diende te worden.

Mini-me’s lagen heerlijk in dromenland, de Mol was bekend, laatste aflevering was wat teleurstellend, maar met de laagste pot in de geschiedenis van ‘Wie is de Mol’ moet ik bekennen dat het een effectieve mol was – of lag het toch aan de samenstelling van de groep??

Al mijmerend en met mijzelf beredenerend was ik goed op weg richting comateuze toestand. En ineens, heel in de verte, heel vaag …‘Olee-oleej’… Colombia vervaagde een beetje …‘Olee-oleej’… Mol acties werden ineens heel onduidelijk… Het geluid zwol verder aan …’We zijn de beste van het hele land’…  Merel, Niels en Sarah waren verdwenen, de interne Moltalk kwam tot een abrupt einde tot het hele lied op vol volume door mijn hoofd galmde:

Olé-oleej… Oleeé-oleeej…

We zijn de beste van het hele land…

Wij de echte Kam-pi-oenen! En door niemand te verslaan!

Olé-oleej… Oleeé-oleeej…

We zijn de beste van het hele land…

Wij de echte Kam-pi-oenen! En door niemand te verslaan!

Reden: Gedurende de hele match tussen Korbatjo 1 en NIO 1 was het team van de week, klaarblijkelijk ook het ‘kinderkoor van de week’ gezien de vocale ondersteuning gedurende het grootste deel van de wedstrijd, galmde dit lied door de sporthal.

Opgezweept door een dirigent, begeleid door een flinke trommel en bewapend met een heuse liturgie zongen de korfballertjes Korbatjo 1 een hart onder de riem. Het repertoire bleek echter bijzonder minimalistisch. Hierdoor bleef het versje op repeat staan en na een goede 40 minuten in het gezang zat de tekst, het deuntje, de woorden, goed in mijn hoofd. Ik betrapte me er vandaag (…woensdag) op dat ik het liep te fluiten, dus het is nog niet helemaal uit mijn systeem…

Maar ja, het is hoog tijd dat we het over korfbal gaan hebben. Het was immers de afgelopen weken zo stil op de NIO site. Het verversen van het scherm – via F5 op het toetsenbord of met die draaipijl knop binnen uw browser – leverde telkenmale het olijke hoofd van onze bergbeklimmer bovenaan de site, gevolgd door de beschrijving van de avonturen tegen Dijkvogels daaronder, alsmede een onaangeroerde stand van de NIONIO competitie.

Nu heeft u natuurlijk allang gedoneerd, het voorgaande verslag uiteraard reeds verslonden en de NIONIO competitie volgt u op de voet, dus twee weken lang bent u naar de NIO site gegaan en daar teleurgesteld geen vernieuwing aangetroffen. Oorzaak: Twee competitieloze zaterdagen voor de NIO selectie. Even geen poëtisch gepruts, geen literaire afsluiting van mijn weekend, maar een schriftelijke rust periode van een dag of 21 waarin uw virtuele verslaggever nagenoeg niet gekorfbald heeft…

Wel is hij inclusief gezin afgereisd richting het hoge Noorden, daar waar ze praten zoals mijn buren onderling communiceren. Een week lang was er in het land van de klapschaats en de bakermat van het ‘sûkerbrún’ (lees: suikerbrood) een huisje gehuurd en, omringd door Friezen en mede Westerlingen die de barre tocht vanuit Zuid-West Nederland hadden durven ondernemen, genoten van rust, zwembad, Monkeytown, (gehuurd) gourmetstel en de genoeglijke inrichting van een “Deluxe” variant van een te huren vakantiebungalow in het pittoreske ‘Esonstad’.

Lees verder…

Blijf nou gewoon eens staan joh…

Het is lente! Meteorologisch wellicht niet, maar terwijl ik dit tik zit ik in het zonnetje, met samengeknepen oogjes naar mijn beeldscherm te kijken. ‘Sluit de gordijnen dan’ denkt u nu wellicht, nou: Mooi niet! Er is eindelijk zon en daar geniet ik van, in voor- en tegenspoed! En daarnaast is de zonwering nog niet aanwezig in de opgeleverde aanbouw, daar wij nog in afwachting zijn op de juiste (lees: beste!) aanbieding van de verschillende aanbieders in zonwerende materialen.

Maar het is prachtig weer! Tuintje lag erbij als een middeleeuws slagveld. Telkenmale als we de herfstige wintertuin in keken zagen we een scene uit Braveheart ten toon gespreid. Dat was mede de aanleiding dat we zaterdag (eindelijk!) de tuin hebben aangepakt. In het zonnetje alle bladeren verzameld, de miljoenen ‘helikoptertjes’ op 1 hoop hebben geharkt, terrasstenen hebben gestapeld, bouwrestanten op 1 hoop hebben gegooid en dat alles in etappes richting vuilcontainer cq vuilstort hebben getransporteerd.

En van dat noeste werk geniet ik nu. Als ik dan toch over noest werk en genieten spreek heb ik een prachtig bruggetje naar gisteren (lees: Zaterdag 16 februari)… Twee dagen nadat commercieel Valentijn ons mannen weer uit gekleed had – ik stond bij de bloemist, serieus 4 helpende bloemisten, 8 mannen die een liefdevolle aankoop kwamen doen en de ene vrouw die binnenstapte kwam een ‘bossie’ bloemen halen voor … d’r moeder – mocht NIO aantreden tegen Dijkvogels uit Maasdijk.

Ik heb eens gekeken waarom Maasdijk eigenlijk Maasdijk heet. Geografisch is de ligging van Maasdijk inderdaad aan de Maas en gezien de naam is er in het verleden een stukje vernuftig Hollandse waterkering gemaakt. Alsof de dam een stukje eerder niet genoeg was, werd er voor de zekerheid ook maar een dijk gebouwd.

Nu hadden we vorige week aan onze studerende tegenstanders kunnen vragen of zij dit ‘technisch’ uit konden leggen, maar ik houd het er maar op dat men ook vroeger liever geen natte voeten wensten te hebben met hoog water.

Geschiedkundig vinden wij het volgende over de dijk van Maasdijk:

In de middeleeuwen was de Maasdijk een vissersgehucht. Het gebied wat behoorde tot de ’s-Gravenzandse buitengorzen, werd bedijkt in 1238. Vanaf de Noldijk bij Maasland tot de Kapittelduinen bij ‘s-Gravenzande werd er een dijk aangelegd. Gravin Machteld en haar zoon Willem hebben de aanleg van deze dijk, meestal Maasdijk genoemd, met eigen middelen bekostigd.

De Maasdijk vormde in de 13e eeuw de enige bescherming van de rivier de Maas. De bewoners waren de verplicht om vijftig roeden van de zeedijk te onderhouden.

Vissers gingen zich er vestigen en oefenden er hun werk uit en op en rond de dijk ontstond een gehucht. Het oudste deel van Maasdijk is het Honderdland, gelegen tussen de oude Maasdijk en de later aangelegde nieuwe dijk langs de Maas.

Een heuse Maasderby stond dus op het program: De Dam tegen de Dijk, de Stad tegen het Gehucht, de strijd der Maaswaterstuurders was AAN. De voorgaande ontmoeting nam NIO 2 de punten relatief eenvoudig mee naar Rotterdam Schiebroek, maar NIO 1 verloor in de Sporthal Maasdijk meer dan alleen punten. Reden tot revanche gevoelens en de derde zaterdag van februari was het moment om dat recht te zetten.

Traditie getrouw beten beide het tweede octetten het spits af. Met de vakantiegangers in de basis werd de jonge ploeg van Dijkvogels 2 bestreden. Reeds spoedig na het eerste fluitsignaal werd de eerste treffer aangetekend en ook de gelijkmaker liet ook weinig lang op zich wachten. Maar daarna namen de Schiebroekers spoedig afstand van hun opponent. Middels zakelijk spel, met hier en daar een frivoliteit, werd de tegenstander op het scorebord op achterstand gezet.

Echter bezit de selectie van de gasten een brede basis en met het inbrengen van vers fysiek bloed werd de intentie van de Dijkvogels coach (beter bekend als ‘Dijkvogelspotter’) kracht bij gezet. Hij wilde het tij doen keren in groenwit voordeel.

Daar waar een dam normaliter tegenhoud, stuurde de dijk best wat afstandsschoten door de drie-en-een-halve meter hoog gesitueerde gele mand. Dit bracht de spanning helemaal terug in de wedstrijd, zeker gezien het feit dat de gasten tot op 1 doelpunt verschil wisten terug te komen. Maar NIO heeft ook wissels, vers bloed werd ingebracht, de poppetjes werden verdeeld, de kaarten geschud en met de verse krachten werd de stand weer teruggebracht naar een veilige marge.

Met 16 – 12 vond de leidsman het wel welletjes, floot driemaal en hiermee werd de zojuist genoemde stand geëffectueerd en kon de 6e overwinning van het seizoen worden opgetekend. Met 10 punten leidt NIO 2 de middenmoot en ondanks de negatieve aanvangspositie is de vierde plaats stevig in handen.

Na dit goede voorbeeld was het de beurt aan het vlaggenschip van de Geelblauwen om de arena te betreden. Zoals eerder vermeld was de ploeg van coach Meulmeester de uitwedstrijd geëindigd met lege handen, een aversie tegen toeters tijdens wedstrijden en een volle ziekenboeg. Dat moest deze week even rechtgezet worden.

Gewapend met toeters op bank en tribune (to return the favor…) werd het duel aangevangen en NIO begon sterk. Er werd goed omgegaan met de fysieke dadendrang van de tegenstander en hoewel de Vogels makkelijker combinerend tot een kans kwamen, was het NIO die met degelijk spel de tegenstander met lange aanvallen de wil op legde. Mooi om te zien dat de drive aanwezig was en hoewel spelend met een aantal invallers de ploeg niet onderdeed voor een tegenstander die mee doet om de tweede plaats van de poule.

De arbiter had trouwens zijn handen vol aan alles was binnen de lijnen afspeelde. Maar deed dit keurig en consequent. Veel momenten van hectiek, spelers op de grond, herhaalde overtredingen, aan beide kanten werd er opgetreden. Duidelijkheid, ik kan het waarderen!

Uiteraard waren de vaak neerstortende vogels – citaat van de zaterdag was voor mij: ‘Blijf nou eens gewoon staan joh!’ – gebrand op een goed resultaat. Concurrent ADO had punten laten liggen, maar dat gold ook voor NIO die concurrenten Seolto en TOGO juist punten zag bijschrijven eerder op de dag. Er stond dus iets op het spel en beide ploegen vochten voor wat ze waard waren. Lees verder…

Wisselvalligheid troef tijdens project X feest in Delft

Afgelopen zaterdag was het op zijn zachts gezegd hondenweer! Het was koud, grauw, er stond een snoeiharde wind en dat was vast de reden dat de beheerder van de sporthal in Delft de thermostaat op standje subtropisch had afgesteld. Deze sporthal bevond zich midden op het sportcomplex ‘X’ van de Technische Universiteit (kortweg: TU) van de reeds eerdergenoemde gemeente. 

Onder de codenaam ‘Upgrade X’ is (wordt) het complex, gesitueerd in gebouw 37 en 38 op het universiteitsterrein, prachtig gerenoveerd. Er kunnen legio sporten beoefend worden. Daar is zeer zeker ook de ruimte voor, want de studenten hebben zo’n 6.500 vierkante meter aan sportoppervlakte tot hun beschikking. Niet alleen de geest wordt dus getraind op de TU, maar er is zeker ook de mogelijkheid om het lichaam te onderhouden…

Kijkend naar de plattengrond zijn er fitnessruimten, klimwanden, een heuse VR-game pop-up store, meerdere sporthallen, dojo’s. yoga ruimtes, voetbalvelden, hockeyvelden en een bataljon tennisbanen. Google helpt ons met een aantal van de ongetwijfeld nog vele andere studenten sportverenigingen die de TU rijk is: DSLV (lacrosse), SVVV Taurus, SBV Slopend (Student Outdoor Sports Association), DSHC (hockey), SHC Scoop (hockey), Obvius (tennis) en DROP (boardsport – en dan niet dammen of schaken, maar snowboarden, windsurfen, etc.).

En hoewel uw digitale verslaggever met alle liefde eens had willen gaan lacrossen, was de studentenvereniging ‘Paal Centraal’ gastheer op de eindbestemming X . Trouwens best een mooie eindbestemming: X .

Vroeger had je schatkaarten waar X (het kruisje) de plek van de schat markeerde, maar deze zaterdag was X de eindbestemming op de TomTom van diverse auto’s bij de Rotterdamse Wilgenring. In cologne vertrok de NIO selectie namelijk richting X om aldaar de krachten te meten met de studentikoze lijstaanvoerders van zowel de 3e klasse G als reserve 3e klasse T .

Zowel links- als rechtsom Zestienhoven (voor de pietlut: Rotterdam The Hague Airport) duurde de autorit van parkeerplaats tot parkeerplaats welgeteld 21 minuten (waarbij rechtsom serieus ALLE verkeerslichten tegen had en derhalve wel sneller moet zijn dan linksom, maar dat uiteraard geheel terzijde…) en kon de weg richting de sporthal te voet verder worden hervat.

De kortste autorit der zaalwedstrijden had wel de langste wandeling der zaalwedstrijden als gevolg. Parkeerplaats af, busbaan over, campusplein op en het sportcomplex binnen. Uit ervaring weet ik dat er daar ook het doolhof begint. Echter stond er een aller vriendelijkste Paal Centraal dame die ons door de kantine richting zaal en kleedkamers wist te dirigeren.

Langs de fitness achter glas werd de zaal gevonden en met nog 6 minuten op de klok was het toch wel even aanpoten om omgekleed en al de zaal tijdig te betreden. Eerst de kleedkamers maar even zoeken, doorlopen, zoeken, rechtsom, linksom, kleedkamer in.

Geheel in stijl met de omgeving mocht de selectie oudste aldaar een kort college ‘Symbolen’ geven. Met de nadruk op kort, want in de gegeven tijd was er geen ruimte voor een verdiepingsslag, maar dat kan altijd op een later tijdstip nog… Snel de kleren uit, NIO outfit aan, zaalschoentjes vast en richting zaal. Haastige spoed is zelden goed – dit bleek later pas – maar we waren wel op tijd voor het inschieten.
Lees verder…

NIO 51 – 37 Seolto


  

                     NIO    51                            –                         37  Seolto

 

Ik geef grif toe dat ik te weinig lees! Tijdens de vakantie wil ik er wel eens een boek bij pakken – gek genoeg verslind ik dan met plezier 4 of 5 van die dikke pillen – maar in de dagelijkse drukte vergeet ik soms wel eens dat lezen écht leuk is. Zo ook de krant. Als ik op bezoek ga bij mijn ouders lees ik altijd even de krant. Brings back memories, de tijd zonder internet… zucht… ik word oud! Zo was ik laats bij Correct. Kan iemand zich de slogan ‘Als Correct het niet heeft, vergeet ’t dan maar!” nog herinneren? Hadden twee winkels. Neen, geen webshops, fysieke winkels in een groot pand op de Bergweg en die op de Ceintuurbaan, naast de A20 met dat grote bord erop.

Die op de Bergweg is al jaren dicht, maar de Ceintuurbaan is stil going strong! Met de verkoper nog staan mijmeren over de oude vestiging Bergweg met de ‘Koopjeskelder’ waar ik mijn stereotoren kocht – met drie cd wisselaar!! – en alle cd’s die ik er heb aangeschaft (voor ik lid werd van ‘De ECI Boekenclub’).

Vooruitgang werkt niet in het voordeel van Correct (die doen niet aan internet, bezoek maar eens www.correct.nl ) en om dat een beetje tegen te gaan daar van de week mijn versterker fysiek aanschaft. For the good old times… En over de goede oude tijd gesproken: Afgelopen zaterdag weer eens tegen een Zeeuwse opponent mogen spelen. En toevalligerwijs kreeg ik afgelopen dinsdag een oud NIO Nieuws onder ogen.

In de categorie ‘Herinnert u zich deze nog, nog, nog…’: Geel voorblad, blauw achterkantje, nietjes er doorheen en een hoop bijdrage van de diverse NIO leden ertussen. Ik stond er ook in, in de rubriek ‘Onder de Korf’. Net bij de senioren, vers in de selectie en toen hadden we wekelijks roadtrips richting Zeeland.

Altijd maar die Zeeland poules: Zaamslag, TOGO, BKC, Luctor en vaak ook het frisse blauw wit van Seolto uit Vlissingen. Serieus gewoon seizoenen achter elkaar… Gelukkig hebben we in de loop van mijn korfbal carrière de geografische spreiding enigszins meer mogen uitbreiden naar Noord – en Oost Nederland, maar afgelopen zaterdag in de eerste wedstrijd van de returns van deze zaalcompetitie troffen we weer eens Seolto.

De heenwedstrijd eind november mochten we optreden in het nostalgische Baskensburg, maar in het heden, te weten: begin februari, was de (in de loop der tijd wel gerestaureerde) Wilgenring de plaats van handelen. Beide ontmoetingen vorig jaar werden afgesloten in het voordeel van de Schiebroekers, maar resultaten uit het verleden bieden nimmer garantie voor de toekomst. Derhalve hamerde coaches Meulmeester en Boekhout tijdens hun wedstrijdbespreking op scherpte en inzet, zodat de broodnodige punten in de thuishal konden worden gehouden.

NIO’s tweede keus beet het spits af en wellicht speelde de wanprestatie tegen ADO van de week ervoor hen partte, maar er was bar weinig publiek op deze match afgekomen. Met een handjevol toeschouwers op de tribune werd het duel aangevangen, maar diegene die de moeite hadden genomen om te komen kijken werden beloond voor hun aanwezigheid. Samen met Seolto maakte NIO 2 er een wervelende korfbalshow van! Om en om werd er gescoord en er werd veel gescoord. In de hoofdrol: 2 heren gehuld in het geelblauw en 2 heren gekleed in het blauw wit. Die hadden duidelijk alle vier hun dag. Veel ballen vielen raak en met 22 verstreken minuten predikte het elektronisch scorebord een stand van 12 – 10. Lees verder…

N.I.O. G1 verovert Delft en het kampioenschap.

 

 

Op 2 februari is N.I.O. G1 in Delft na een zinderend gelijkspel tegen Fortuna G1 (4-4) bovenaan geëindigd en dus kampioen geworden; Delft op z’n kop.

 Veel Fortuna publiek maar ook onze supporters, heel de familie Van der Vaart, Ridderhof, Martin en Nelleke en Mamma Nihal zagen een spannende wedstrijd die net op het laatste moment door N.I.O. G1 gelijkgespeeld werd. Voldoende om kampioen te worden.

Nihal speelde voor het eerst mee. Annemiek en Maurice ontbraken deze keer maar hebben in Terneuzen ook bijgedragen aan dit kampioenschap. Gefeliciteerd N.I.O. G1: Nicky, Rowan, Annemiek, Suzanne, Maurice en Nihal en winnende coaches Mark en Nico.

Trots op jullie!!
Nico